تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

داستان روز گودال از شکوفه آذر

شکوفه آذر

شکوفه آذر مجموعه داستان روز گودال را با نشر ققنوس در آورد که از کتاب های خوش فروش نمایشگاه سال گذشته بود.

مشخصه شکوفه روان نویسی اش است که در اینجا کاملا مشهود است و به زعم بنده خوانش را به بهترین طرز ممکن لذت بخش می کند.من اما برای این داستان پیشنهاد هایی دارم که نمی دانم آیا بعد چاپ و انتشار یک داستان می شود در آن دست برد یا نه.من دوست داشتم این داستان در افغانستان اتفاق می افتاد.(سفر شکوفه از افغانستان شروع شد و به گمانم به هند ختم شد.سفری که سفرنامه هایش به صورت سریالی در روزنامه شرق چاپ شد) من دوست داشتم آن گودال گودالی باشد برای سنگ سار در افغانستان که بارها اتفاق افتاد.من دوست داشتم در پایان تگرگ همچون سنگ ببارد.اما این داستان من نیست و داستان شکوفه است که نهایت آرامش را در قرقیزستان به تصویر کشیده است.

راوی داستانهای شکوفه در مجموعه ای خواندنی اش زنانی هستند که دغدغه زندگی با همه ابعادش را دارند.زنانی که خود سرنوشت خود را رقم می زنند و جسورانه از پیله جامعه خود خارج می شوند.زنانی که متفاوتند.

———————————–

 

 

روز گودال


روز اول. روزی که نوشتن اجتناب ناپذیر شد

می خواستم فقط راه بروم. بروم بیرون. از روز اول، یعنی از روزی که از تایباد پیاده رفتم تا هرات، در برابر وسوسه نوشتن مقاومت کردم. زیرا نوشتن به خودی خود معتبر نیست.

اما درست در همین لحظه یعنی در حالی که ماه بالای سرم است و هنوز ساعات آخر روز بیستم از ماه هفتم را می گذرانم،  تصمیم گرفتم که بنویسم. البته کلمه “تصمیم” دیگر در مورد من صادق نیست. زیرا مدت هاست که هیچ تصمیمی در هیچ زمینه ای نمی گیرم. من می نویسم به این دلیل ساده که  امروز نوشتن، اجتناب ناپذیر است.

روز دوم. روز خوش هندوانه

هندوانه های اینجا فوق العاده شیرین و آبدار هستند. یادم آمد که زردآلوهای تاجیکستان و هلوهای افغانستان هم خیلی خوشمزه بودند. وقتی که شب، برای توالت کردن کمی دورتر از چادر، روی زمین نشستم، یک هندوانه خیلی بزرگ و سالم کنار خودم دیدم. هیچ جالیزی در آن اطراف نبود. پیش از خواب، نصف هندوانه را خوردم. وقتی می خوابیدم دهان و دستهایم نوچ شده بود.

 

روز سوم. روزی که فهمیدم راه رفتن بهتر از هر کار دیگری در دنیا است

امروز  صبح زود با صدای یک سگ و مع مع بزهایی که کنار چادرم می چریدند و گاهی پوزه شان را به آن می مالیدند، بیدار شدم. تا دیشب، هفده روز بود که با هیچ کسی حرف نزده بودم. هیچ ضرورتی پیش نیامده بود. سرم را که از چادر بیرون آوردم، یک دست بزرگ، جلوی صورتم یک پیاله شیر گرفت. سرم را بلند کردم و به پیرمردی که از دیدن من که زن هستم، تعجب کرد، لبخند زدم و پیاله را گرفتم. ژاکتم را پوشیدم و کنار آتشی نشستم که پیرمرد در فاصله صد متری چادر من راه انداخته بود. یک کتری آب داشت روی آن می جوشید. دور آتش، روی تخته سنگ کوچکی که برای من کنار خودش گذاشته بود، نشستم. بزها و بزغاله ها تا نزدیکی پاهایمان پیش می آمدند. پیرمرد با کلاه و چکمه و پالتو قرقیزی چیزی گفت که من نفهمیدم. چروک های افقی بزرگی کنار چشم هایش بود. وقتی شیر ولرم نجوشیده را سر کشیدم، سرم را به نشانه احترام خم کردم و با دو دست پیاله را به او پس دادم. یک سیگار دست پیچ به من تعارف کرد. پاهایم را کنار آتش دراز کردم و دود غلیظ سیگار را با لذت به ریه هایم کشیدم. همانطور که داشتم به صورت پیرمرد با چروک های افقی کنار چشمش، نگاه می کردم فکر کردم که چرا اصلا باید حساب روزها را داشته باشم؟ چرا باید یادم باشد که چند ماه و چند روز است که من از تهران یا تایباد یا شهر دوشنبه خارج شده ام؟ یا اصلا چه اهمیتی دارد که من چند وقت یا در چه فصلی در تاجیکستان، افغانستان یا ازبکستان بودم؟ درست در این لحظه با دیدن خطوط افقی چروک های پیرمرد قرقیز عمیقا فهمیدم که شمردن، بی اعتبارترین کار ممکن در زندگی است. احساس می کنم تنها چیز معتبر راه رفتن است. راه رفتن با گام هایی که هر کدامش بیش از نیم متر نیست. همین طور که به حلقه های دود سیگار نگاه می کردم، فکر کردم شاید من با شمردن روزها، دارم به بازگشت فکر می کنم. بازگشت پیش مامان یا بابا. یا بازگشت پیش شهرام. اما دیگر مدت هاست که به کسی فکر نمی کنم. شمردن روزها بی معنی است زیرا من به دنبال پیدا کردن نسبت خودم با مکان ها و آدم هایی که از کنارشان عبور می کنم، نیستم. پیش از اینکه چادر را جمع کنم، موهایم را کنار آتش شانه کردم و بافتم.  بعد بلند شدم و از داخل چادر، نصف باقی مانده هندوانه را آوردم و به پیرمرد دادم. چادر را که جمع می کردم به یک چیز فکر کردم. اینکه امروز با دیروز فرق دارد. چون حالا وقتی راه می افتم که گام های نیم متری ام را در برابر مساحت کره زمین می بینم و با این حال باز هم با شوق به راهم ادامه می دهم. راه رفتن به خودی خود برای من جالب است.

و تازه امروز هوا عالی است. وقتی از پیرمرد دور می شوم، دست هایم را به دو طرف باز می کنم و با شوق و  صدای بلند جیغ می زنم: زننننننننننننندگگگگگگگگگگگگگگگگگگگییییییی.

نمی دانم روز چندم

در اینجا هیچ کس نیست. دیگر نمی دانم که چند روز است که چشمم به هیچ آدمی نخورده. باران همه جا را خیس کرده. تا چشم کار می کند مرتع است. صدای جیغ موش های کوهستان از یک طرف به طرف دیگر می رسد و موش کوهستان دیگری در آن طرف جواب می دهد. صدایشان مثل جیغ زدن زن ها است. من همیشه در فاصله مشخص اما دوری از کنار جاده ها حرکت می کنم. شاید به خاطر این که می ترسم بیش از آنچه که خودم را گم کرده ام، گم شوم. اما چیز دیگری هم هست. من از جاده ها خوشم می آید. جاده هایی که در عین اینکه معلوم است مرا به سمت آدم ها، می برند، هیچ معلوم نیست که به کجا ختم می شوند. تا به حال جاده های زیادی را رفته ام که به سمت هیچ آدمی نرفته است.

روزی که فهمیدم شراب انگور با گوشت خرگوش خیلی خوشمزه است

گوشت خرگوشی که چند روز پیش آن را شکار کردم و به سبک مردم اینجا، دودی کردم، امروز تمام شد. گوشت دودی خوش مزه ای شده بود. وقتی داشتم آتش را روشن می کردم صدای یک ماشین در پیچ و خم کوه ها پیچید. دیگر خیلی وقت بود که کسی را ندیده بودم. یک جیپ خاکستری از جاده گذشت اما چندصد متر آن طرف تر، توقف کرد. دنده عقب آمد و به موازات من در جاده ایستاد. من خیلی از جاده فاصله داشتم. بعد دو مرد با یونیفورم نظامی از آن پیاده شدند. همانطور که گوشتم را گذاشته بودم روی یک تخته سنگ کنار آتش تا گرم شود، به آنها چشم دوختم که داشتند به من نزدیک و نزدیک تر می شدند. با لبخند به من نزدیک شدند و کنار آتش نشستند و خودشان را گرم کردند. تازه باران بند آمده بود. بین ما هیچ حرفی رد و بدل نشد. یکی از آنها که جوانتر بود، نگاه محجوب و حیرت زده ای داشت. بعد از چند دقیقه که گرمشان شد به گوشت نگاه کردند و شروع کردند با همدیگر حرف زدن. من گاهی چوب ها را جا به جا می کردم یا گوشت را روی تخته سنگ پشت و رو می کردم تا خوب گرم شود. بعد از مدتی شروع کردند با من حرف زدن. شاید داشتند به زبان قرقیزی از  من می پرسیدند که از کدام کشور هستم. یا مثلا می پرسیدند که چرا تنها سفر می کنم یا اینکه شوهر کرده ام یا نه؟ یا شاید هم می پرسیدند که ویزا دارم؟ از آن سوال های تکراری. می توانستم بگویم: ایران. ایران. یا می توانستم به روش خودشان دو انگشت اشاره ام را مثل قلاب توی هم بیندازم که یعنی شوهر کرده ام. اما هیچ چیز نگفتم. با خنده فقط شانه هایم را بالا انداختم و  گوشتی که حالا گرم شده بود را با چاقوی جیبی تیزم تکه کردم و به آنها دادم. درست در همان لحظه که داشتم با لبخند تکه گوشت بزرگی را به مرد میان سال تعارف می کردم، فکر کردم شاید نشان دادن چاقوی تیزم یک جور قدرت نمایی پنهان هم هست. یعنی که من بلدم از خودم مواظبت کنم. این یکی از روش های آدم ها است وقتی که می خواهند در میان همدیگر زندگی کنند و سلامت باقی بمانند. مدت ها است که دیگر از هر تلاشی برای اینکه بین مردم زندگی کنم، دست برداشته ام. حالا دیگر باید هشت ماه شده باشد. شاید بیشتر… یا کمتر… نمی دانم. مهم هم نیست. وقتی گوشت را بهشان دادم، خیلی خوشحال شدند. به هم چیزی گفتند و آنکه جوان تر بود، به سمت ماشین راه افتاد. اندام باریک و ورزیده اش را می دیدم که چطور در آن شیب ملایم و سبز به سمت ماشین گام های بلند بر می دارد. چند دقیقه بعد، وقتی برگشت در دستش یک بطر شراب قرمز و دو لیوان پلاستیکی بود. وقتی شراب ها را توی لیوان هایمان ریختیم، خندیدیم و لیوان هایمان را در هوا به هم زدیم و آنها یک صدا چیزی گفتند. شاید چیزی مثل “به سلامتی” خودمان. تازه آن موقع بود که فهمیدم گوشت خرگوش با شراب انگور چه طعم فوق العاده ای دارد. شست دست راستم را به روش خودشان در هوا بلند کردم که یعنی: خیلی عالی است. خیلی عالی است. در حین خوردن، هر کدام مشغول نگاه کردن به سمتی شدیم. گاهی به مراتع سبز، گاهی به جاده و گاهی به آب کتری که با سر و صدا داشت روی آتش بخار می شد. احساس می کردم آنها از اینکه به صورتم زل بزنند خودداری می کنند. وقتی می رفتند نصف بطری شراب را که هنوز باقی مانده بود، به من دادند. خوشحال شدم. از آنها گرفتم و پیش از اینکه از من فاصله زیادی بگیرند، به سمت آنکه جوانتر بود دویدم و چاقوی جیبی ساخت زنجان خودم را به او هدیه دادم. در یک لحظه تصمیم گرفتم. دیگر به چاقو نیازی نداشتم. امنیت درونی است.

روز گودال

الان توی گودال هستم. امروز همین طور که می رفتم یک دفعه یک گودال کنار خودم دیدم. گودالی بود که معلوم است برای هدف مشخصی کنده شده. اما معلوم نیست برای چه کاری. اینجا بیش تر از هزار متر با جاده فاصله دارد و در واقع بجز کمی، اصلا جاده از اینجا پیدا نیست. اطراف گودال هم پر از علف است. علف و گل های شقایق. خیلی وقت است که تابستان شده. این را از لانه های بزرگ مورچه ها فهمیدم و از زردآلوهای وحشی بین راه. از کنار گودال عبور کردم. مثل همه چیزهای دیگری که در این چند ماه، فقط از کنارش عبور کردم. اما در تاریکی آن حفره چیزی بود که مرا متوقف کرد. وقتی شاید چیزی حدود ده، بیست قدم دور شدم یکهو رویم را برگرداندم و برگشتم.  برگشتم و بالای سر آن حفره تاریک که چندان هم گود نبود، ایستادم. نمی دانم چند دقیقه. اما ایستادم و همانطور نگاهش کردم… یک گودال بود مثل هر گودال دیگری که ممکن بود باشد. خالی بود. معلوم بود که از وقتی کنده شده، لااقل چندین بار باران آمده. اما هنوز جای بیل روی دیواره اش معلوم بود. چرا یک آدم باید در این جای پرت این گودال را بکند و بعد هم آن را رها کند؟ کوله ام را روی زمین گذاشتم و رفتم تویش. تا بالاتر از کمرم بود. تویش قدم زدم. با گام های معمولی من، سه گام و نیم بود. بعد پشت پای راستم را گذاشتم جلوی پای چپم و بعد پشت پای چپم را گذاشتم جلوی پای راستم و همین طور شمردم. درست به اندازه هفت پای من بود. عرض آن را هم اندازه گرفتم. یک گام بود. یعنی به اندازه دو پا و نیم من. همین طور که داشتم با حوصله آن را اندازه می گرفتم متوجه شدم که انسان هیچ وقت دست از شمردن بر نمی دارد. حتی اگر روزها را هم نشمرد، بالاخره یک چیزی پیدا می کند تا بشمرد. خنده ام گرفت. چادر را  در فاصله چند متری آن علم کردم. دیگر شب شده بود و وقتی داشتم سیب زمینی کبابی می خوردم، آن گودال مدام حواسم را پرت می کرد. یک سیب زمینی کبابی را همان طور که بو می کردم، برداشتم و رفتم بالای سر آن گودال ایستادم. به بالای سرم نگاه  کردم. آسمان پر از ستاره های ریز و درشت بود و در اطرافم بجز کپه کوچک روشنایی آتش جلوی چادر، همه چیز تاریک تاریک بود. پوست سیب زمینی را کندم، نمک زدم و در حالی که داشتم به آن گودال که حالا در شب سیاه سیاه بود نگاه می کردم، آن را خوردم. بعد انگشت هایم را که هنوز از نمک، شور بود مکیدم. من عاشق طعم نمک هستم. رفتم توی چادر و کیسه خواب، بطری شراب، خودکار و دفترچه ام را برداشتم و آمدم توی گودال. دراز کشیدم. کف گودال خشک و گرم است. کیسه خواب را پهن کردم و رفتم تویش. طاقباز خوابیدم و دست هایم را گذاشتم زیر سرم. احساس وجد می کردم. برای همین دست هایم را دور دهانم گذاشتم و جیغ زدم:

 زنننننننننننننننندگگگگگگگگگگگگگگگگگگگیییییییییییی.

صدا در دشت های اطراف پیچید و به من برنگشت.

آسمان بالای سرم پر از ستاره است.

نمی دانم روز چندم از گودال

امروز نمی دانم چندمین روز است که من هنوز توی این گودال خوابیده ام. از آن سیب زمینی دودی شور تا به حال بجز چند جرعه شراب، هیچ چیز نخورده ام. هوا هنوز آفتابی است. امروز یک بار از توی کیسه خوابم بیرون آمدم و توی گودال قدم زدم. هنوز به طرز مضحکی همان اندازه است. سه گام و نیم  طول و یک گام عرض. کمی به بیرون نگاه کردم. دست هایم را گذاشتم روی لبه گودال و چانه ام را تکیه دادم به دست هایم و بیرون را نگاه کردم. یک موش کوهستان تا فاصله چند قدمی من نزدیک شد. روی دو پایش ایستاد و برای لحظاتی به من نگاه کرد. من هم نگاهش کردم. حتی پلک هم نزدم. موش بعد از چند لحظه رویش را به سمت دیگر دشت کرد و رفت. هیچ صدایی جز وزوز سکوت نبود. ته بطری را برداشتم و همانطور که ایستاده بودم و به بیرون از گودال نگاه می کردم، آخرین جرعه های باقی مانده را سر کشیدم. معده ام به شدت سوخت. شیشه را بلند کردم و با همه قدرتم به بیرون به سمت جایی که چادر بود، پرت کردم. بطری به چادر خورد و غلطید پایین و لای علف ها گم شد. چادرم هنوز به طرز خنده داری سرجایش است. اما کتری رویی ای که گذاشته بودم روی آتش، یک وری روی خاکستر افتاده است. باد، لبه جلوی چادر را انداخته است بالا. هوا گرم است. بوی گل های وحشی می آید. آنقدر به سراسر دشت نگاه می کنم تا حوصله ام سر برود. حوصله ام که سر رفت دوباره سرجایم دراز می کشم. داخل گودال مرطوب و خنک است. گرسنه و تشنه ام و معده ام هنوز می سوزد.

یک روز خوب برای خورشید

امروز آفتاب با همه قدرتش می تابد. چی می گفتند؟ می گفتند که خورشید در هر ثانیه چند هزار تن انرژی منفجر می کند؟ و تا این انرژی ها به کره زمین برسد، چند هزار سال نوری، راه طی می کند تا من اینطور اینجا، این گوشه دراز بکشم و بگویم: آخیش… چه حرارت مطبوعی؟ نمی دانم. ذهنم خوب کار نمی کند. فقط می دانم که حرارت آن روی پوست صورتم آرام بخش است. یک سوسک از پایین کیسه خوابم به سمت صورتم بالا می آید. زیپ کیسه خواب را باز کرده ام اما هنوز همان کف گودال دراز کشیده ام. معده ام می سوزد و دهانم خشک است. پوست لب هایم ورقه ورقه شده. همین الان یک شغال سرش را از لبه گودال تو آورد. بو کشید. بعد مرا دید. برای لحظاتی همان طور به هم زل زدیم. باید خیلی لاغر شده باشم.

روز دخترک قرقیز                    

گفت: سلام.

سرم را آرام از توی کیسه خواب بیرون آوردم و با تعجب نگاهش کردم.

گفتم: سلااااام.

یک دختر بچه ۴-۵ ساله. خیلی خوشگل است. با چشم های مغولی و موهای لخت که باز روی شانه های کوچکش افتاده. دو زانو روی لبه گودال نشسته است و در حالی که دست هایش در دو طرف پاهایش دارند روی زمین چیزی می کشند، می گوید: چرا اینجا خوابیدی؟

نای حرف زدن ندارم. اما می گویم: چون حوصله ندارم.

می گوید:حوصله چی را نداری؟

می گویم: نمی دانم. حوصله هیچ چیز را ندارم.

یک دفعه بلند می شود و می پرد توی گودال. تنم درد می کند. با آخرین رمق هایم از کیسه خواب بیرون می آیم. سرم گیج می رود. ارتفاع گودال دو برابر قد اوست. ته گودال ایستاده و به بالا نگاه می کند. بالای گودال چند بزغاله و بز در حال سرک کشیدن هستند.

دختر بچه می گوید: این مال من است.

یک بزغاله سیاه و سفید را نشان می دهد.

دختر بچه دست هایش را به طرفم دراز می کند که یعنی بغلم کن. پیراهن نارنجی و سبز به تن دارد. اصلا این بچه چطور اینجا سر در آورده؟ دولا می شوم و وقتی به زحمت بغلش می کنم می فهمم که بیشتر از آنچه که فکرش را می کردم، ضعیف شده ام. دختر توی بغلم است. خوب توی بغلم جا باز کرده. رویش به سمت مراتع است. من هم رویم را به آن طرف می کنم. مرتع تا چشم کار می کند پر است از گوسفند، بز، یک و اسب نیمه وحشی. اسب ها به این طرف و آن طرف یورتمه می روند و می دوند.

دختر، انگشت های ظریف و خنکش را روی لب هایم می کشد و می گوید: لبهات خشک شده.

می گویم: اوهوم.

دوباره می پرسد: تو چرا این تو هستی؟

دوباره می گویم: چون حوصله ندارم.

می گوید: حوصله چی را نداری؟

می گویم: نمی دانم… حوصله هیچ چیز را ندارم.

می گوید: حوصله ات سر نمی رود؟

می گویم: نه.

دلم می خواهد بیشتر صدای کودکانه و پر انرژی اش را بشنوم، برای همین می پرسم: از چی حوصله ام سر نمی رود؟

می گوید: از اینکه همه اش این تو هستی؟

می گویم: نه. خیلی فرقی نمی کند.

خودش را توی بغل من جا کرده و به دست هایش که جلوی شکمش است نگاه می کند.

دخترک پیراهن و شلوار و چکمه قرقیزی به تن دارد. یک کلاه پولک دار سرخابی کوچک هم روی موهایش است. بزغاله سیاه و سفید نزدیک می شود. دختر را می نشانم لبه گودال. طوری که رویش به من است و پاهایش در گودال آویزان. گیره سرم را باز می کنم و موهای پریشان دخترک را با آن می بندم. وقتی این کار را می کنم، دخترک به چشم هایم زل می زند. دستم را دور تن کوچکش حلقه می کنم و من هم به چشم هایش خیره می شوم. چشم های بادامی قهوه ای اش پر از شور زندگی است. بعد یکهو، دختر بچه به بزغاله اش که سمت چپ اوست، نگاه می کند و می گوید: من می روم.

از جایش بلند می شود و بی اینکه یک بار دیگر رویش را به سمت من برگرداند، پشت بزغاله می دود به سمت گله که حالا دیگر خیلی از من دور شده است.

 دیگر نا ندارم. چشم هایم سیاهی می رود. خسته ام. دلم می خواهد بخوابم. سر جایم دراز می کشم. سردم شده. زیپ کیسه خواب را تا بالا می کشم. چشم هایم را می بندم اما یکهو آنها را باز می کنم. این دختر بچه کی بود؟… ما که اصلا زبان همدیگر را نمی فهمیدیم…

شاید ذهنم دیگر درست کار نمی کند…

خوابم می آید… سردم است… دیگر معده ام نمی سوزد. تشنه هم نیستم. حوصله هیچ چیز را ندارم… حتی فکر کردن به دختر بچه. بخصوص فکر کردن به دختر بچه.

نمی دانم روز چندم از چی

امروز باران آمده. نمی دانم چند روز گذشته… حتی نمی دانم که چند روز از چی گذشته. من توی کیسه خوابم توی گودال فرو رفته ام. صدای قطره های درشت باران از زیر لایه ضخیم کیسه خواب می آید. به صدای قطره های درشت باران گوش می دهم و همین طور که خودکارم دارد این خطوط را می نویسد، انگار دارد خوابم می برد…

با اینکه… هنوز صدای باران قشنگ است اما بوی خاک… بوی خاک که همه گودال را پر کرده، مستم می کند.

خرداد ۱۳۸۵. تهرانپارس

مطالب مشابه...

7 افکار در “داستان روز گودال از شکوفه آذر”

  1. شکوفه گفت:

    سلام. نمی دونم لید این متن رو کی نوشته اما خواستم به این وسیله ازش تشکر کنم. ساده و تا حدودی دقیق نوشته شده. و پیشنهاد هم اتفاقا پیشنهاد زیبا و جالبی بود حیف که با مضمونی که من می خواستم در این داستان بگویم، چندان همخوانی نداشت اما ایده، ایده درست و قشنگی است…ممنونم

  2. سالاری گفت:

    شکوفه جان مطلب رو جسارتا من نوشتم. امیدوارم کامل بوده باشه

  3. پرتاری گفت:

    میان داستان‌هایی که تابحال در این سایت خوانده‌م این یکی را آن قدر خوب دیدم که آدمی را صرافت نوشتن چیزکی بیاندازد. داستان، نوعی تجربۀ نامکشوف است. مرزی است میان خیال و واقعیت. شکل روایت، شکل قدیمی و آشنای روزنگاری و خاطره‌نویسی است اما نثر داستان از همان آغاز توقع و اجازۀ یک قرائت رئالیستی صرف را از مخاطب می‌گیرد. به این ترتیب ما در عین حال هم با سفرنامۀ زنی برابریم در پهنۀ آسیا، و هم با جملات و تصاویری که می‌توان آن‌ها را صرفاً از جنس خیال و رویا دانست.
    البته انتقادهایی را هم به اثر وارد می‌دانم، از جمله در منطق روایت و پیشینه و هویت زن داستان (که شاید عامدانه بنا بوده به طور تیپیک-سنخی- یک زن باشد)… اما نقداً: زمان داستان – به تبعیت روزنگاری‌های راوی که طبیعتاً بعد از رخ دادن حوادث و گذر زمان نوشته می‌شوند- زمان گذشته است. این زمان در انتهای داستان – درست در لحظه‌ای که دخترک قرقیز بالای گودال می‌آید- به زمان حال می‌چرخد. شاید بتوان آن را برای نوعی تأکید و برجسته‌سازی در صحنۀ مواجهه با دخترک، منطقی دانست اما با منطقی که داستان تا آن لحظه روایت شده، هم‌آهنگی ندارد. مثلاً راوی این جمله را چه زمانی ثبت کرده است: “پشت بزغاله می دود به سمت گله”. زمان داستان تا پایان اثر در زمان حال باقی می‌ماند، که البته تأکید نویسنده بر گودال و ماندن پایان‌ناپذیر زن در آن‌جا هم هست.
    درکل خواندن این داستان تجربه سیال و گذرانی بود که به معنای توفیق نویسنده است.

  4. نیلوفر گفت:

    بیا برویم قرقیزستان
    یک گودال پیدا کنیم……

  5. جواد پویان گفت:

    با سلام
    داستان در وجه واقعی ونمادین روایت می شود ، مشگل داستان وجه نمادین ان است ، که وجه قوی داستان وجه واقعی انست، که نماد وسمبل نه از دل واقعیت بلکه با چسباندن لن به واقعیت توسط نویسنده ساخته می شود ، گودال و اسارت راوی در ان و زیستن دلبه خواه راوی وقتی در مقابل شراب خواری مردان نظامی وصلح طلبی انتهای ان می اید . دخول ذهنیت نویسنده است در واقعیت. می توان یک سره از تخیل گفت واز دل ان واقعیتی در اورد یا برعکس می توان یک سره از واقعیت گفت واز دل ان ارزو وخواست ومیلی بیرون اورد .. بزرگی کیارستمی به اینست که با وفادار ماندن به واقعیت ( در ژانر سینما سینمای مستند ) ارزوها امیال ور رویاهای ملیتی قومی وعده ای را می گوید وجایی برای خلط مبحث بقی نمی گذارد خلاصه کنم اگر روایت مستند وار گودال مورد نظر نویسنده را نشان می داد انگاه نویسنده کاری کرده بود کارستان

  6. ابراهیم گفت:

    بسیار داستان مطبوعی است که به راحتی با خواننده ارتباطی گرم و مداوم بر قرار میکند و حس تعلیق خاصی خواننده را به دنبال کلمات و جملات بعدی می کشاند .برای ایشان آرزوی موفقیت روزافزون دارم .

  7. ساناز طبری گفت:

    پایان داستان عالی بود … جای هیچ ایکاشی رو برای من باقی نگذاشت .
    ممنون .یکی از بهترین هایی بود که این روزها خواندم.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات