تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

دو شعر از تریستان تزارا ترجمه از فرانسه: ابوذر کُردی

دو شعر از تریستان تزارا

ترجمه از فرانسه: ابوذر کُردی 

اشاره :

تریستان تزارا ( Tristan Tzara ) ( 1896 – ۱۹۶۳ ) شاعر آوانگارد کشورهای رومانی و فرانسه است . شاید اگر شعرهای رومانیایی تزارا نبود ، فرانسوی ها آمادگی داشتند تا او را مصادره و قبضه نمایند و شاید اینکه امروز زبان رومانیایی در کنار خواهران بلند قامت خویش یعنی ایتالیایی ، پرتغالی ، اسپانیایی و فرانسه قدی علم کرده است و این ۲۴ میلیون گویشور در اقلیت لاتین می توانند در اروپا سری تکان دهند و بر زبان نادر خویش ببالند و بنازند بدواً و غالباً مدیون جسارت ها و جُستارهای تریستان تزارا هستند . 

ما ایرانی ها ، بدواً و غالباً تریستان تزارا را نمی شناسیم ، شناخت کوچک ما از دل کتاب های رضا سید حسینی که به مکاتب ادبی شهره است برون آمده . این کتاب ها تنها چیزی که از تزارا برای ما دارند پیوند او با دادا و دادائیسم است اما این خود همه ی ماجرا نیست .

ارتجالاً به ترجمه ی دو شعر وی از فرانسه عنایت می ورزیم و در آینده ای نه چندان دور سعی می کنیم شعرهای دیگری از وی از زبان رومانیایی به فارسی ترجمه نماییم .  

 

la grand complainte de mon obscurité trois

chez nous les fleurs des pendules s’allument et les plumes encerclent la clarté

le matin de soufre lointain les vaches l’èchent les lys de sel

mon fils

mon fils

traînons toujours par la couleur du monde

qu’on dirait plus bleue que le métro et que l’astronomie

nous sommes trop maigres

nous n’avons pas de bouche

nos jambes sont raides et s’entrechoquent

nos visages n’ont pas de forme comme les étoiles

cristaux points sans force feu brulée la basilique

folle : les zigzags craquent

téléphone

mordre les cordages se liquéfier l’arc

grimper

astrale

la mémoire

vers le nord par son fruit double comme la chair crue

faim feu sang

 

سوگواری سترگ برای تیرگی سوم من

در خانه ی ما ، گُل های آونگ ها جوانه می زنند

و پرهایشان ، روشنی را در می نوردند  

بامداد گوگرد فام دوردست

سوسن های یُد دار را

بر شاخ خویش می نهد

فرزندان من

فرزندان من

همیشه ما برای صبغت جهان ، سبقت می گیریم

از بس در گوش ما خوانده اند

به علاوه ی لاجورد ، آسمان ها و کهکشان هاست

ولی بسیار لاغر و نزاریم ما

حتی دهانی برای بلعیدن نداریم

پاهامان به سختی ، جفت هم می شوند  

و چهره هامان که از تناسب افتاده اند

همچون ستارگان

موهبت های شیشه ای بی رمقی اند  

که در آتش گداخته و

با وساطت کارگزاران کلیسا

مارپیچ مارپیچ شکسته می گردند

تلفن

سیم هایش را گاز می زند

سیم هایش که ستون را از میان کنده و

چون اختران به بالا رمیده است

خاطرات من

به سمت منتهای خویش برای چیدن میوه ی مضاعف اش

تو گویی گوشت بدن فریاد می آرد  

گرسنگی آتش خون

 

instant note frère

rien ne monte rien ne descend aucun mouvement latéral

il se lève

rien ne bouge ni l’être ni le non-être ni l’idée ni le prisonnier enchaîné ni le tramway

il n’entend rien autre que lui

ne comprend rien autre que les chaises la pierre le froid l’eau — connaît passe à travers la matière dure

n’ayant plus besoin d’yeux il les jette dans la rue

dernier éclat du sang dans les tenèbres

dernier salut

il arrache sa langue — flamme transpercée par une étoile

tranquillisée

automne morte comme une feuille de palmier rouge

 

et réabsorbe ce qu’il a nié et dissolu le projette dans l’autre hémisphère seconde saison de l’existence

comme les ongles et les cheveux croissent et retournent

یادداشت آنی برادر

نه چیزی بلند می شود

نه چیزی فرود می آید

و نه جُملگی کسی

او ایستاده است

نه کسی پای میان هستی می نهد  

نه میان نیستی

نه کسی سر از سلول یک زندانی طلسم شده برمی آورد

نه کسی خود را به یک قطار کوچک برقی می رساند

او دیگر به چیزی گوش نمی دهد

او دیگر چیزی نمی فهمد

از صندلی ها ، سنگ ها ، آب های منجمد –

می داند که می گذرد از کنار وظیفه ی دشوار

دیگر به چشم نیازی ندارد تا به خیابان بزند

رشته رشته های خون بند می آیند میان تاریکی ها

درود ها منعقد می شوند

زبان او به تاراج می رود –

تا برای ستاره ای ساکت ،

اخگری فروزان گردد

پاییز چون برگ ریز نخلی سرخ مرده است

و او دوباره جذب می کند آنچه که به دنیا آورده و

آنچه محو کرده است

این برنامه ی اوست میان نیمکره ی دوم از فصل هستی

همچون ناخن ها و مو های بدن

 که رشد می کنند و سر بر می آورند  

 

برچسب ها

مطالب مشابه...

يك ديدگاه “دو شعر از تریستان تزارا ترجمه از فرانسه: ابوذر کُردی”

  1. م کیوان گفت:

    بااحترام-بسیارزیبا بود.
    سپاس برزحمت گرانقدر ترجمه شما؛ پیروزباشید. م کیوان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات