تبلیغات

کتاب روز


«احمد بیرانوند/نشر وزگار»


چاپ دوم کتاب شرح حاشیه با ویراست جدید در بازار نشر «شرح حاشیه» که از نقطه نظری جدیدتر، می توان آن را شرح مهم ترین جریان های شعری معاصر بعد از نیما تلقی کرد، کتابی است در خور تامل و تعمق، اثر شاعر و محقق جوان،احمد بیرانوند. اگر چه کتاب از دید مولف در ساختاری متشکل از شش فصل ارائه شده است(بررسی انواع نقد بعد از نیما،بررسی شعر نیما،شعر هوشنگ ایرانی، شعر موج نو ، شعر حجم وشعر گفتار)، اما به طور کلی می توان آن را پژوهشی موفق در سه حیطه ی نقد نظریه ها، اشعار و بیان و تحلیل مورد توجه قرار داد. بررسی مباحث نقد و تمرکز در سیر حرکت و پویایی آن در قلمرو ادبیات پسانیمایی بخشی از کتاب است که نشانگر توجه و تدقیق مولف در باب اصول و انواع نقد این دوره است که لازم و بایسته و به جا می نماید. بخش دوم بررسی اصلی ترین نظریه ها، مانیفست ها و تا حدودی نگرش های جریان های شعری اخیر و نظریات مختلف در باب آن هاست. در این بخش نیز مولف سعی کرده است بر اساس بیانیه ها نقل قول ها ی مستقیم و غیر مستقیم، مصاحبه ها و به طور کلی داده های مستقیم نظریه پردازی های هر جریان، به درک مستقیم و بلا واسطه ای دست یابد و تا حد امکان آن را دست نخورده و مونتاژ نشده ، به خواننده معرفی کند تا در نهایت بتواند در بخش سوم به بررسی تحلیل و نقد اشعار برجسته ی نمایندگان هر جریان شعری بپردازد.
آرشیو معرفی کتاب

شعری از دلشاد مریوانی ترجمە: دلاور رحیمی

 

برای رُفقایم

شعری از دلشاد مریوانی

ترجمە: دلاور رحیمی

دلشاد مریوانی در سال ۱۹۴۷ میلادی در شهر سلیمانیه‌ دیده‌ به‌ جهان گشوده‌ است. در سال ۱۹۷۲ میلادی در دانشگاه‌ بغداد فارغ التحصیل رشته‌ی زبان و ادب کردی شده‌است. وی در سال ۱۹۶۲ به‌ کار و فعالیت سیاسی پرداخته‌ و چندین بار به‌ زندان افتاده‌ و آخرین بار در سال ۱۹۸۹ دستگیر می شود و در همان سال شهید می شود.

نامبرده‌ بیش از ۱۷ نمایشنامه‌ و ۴ مجموعه‌ شعر و چندین قصه‌ و مقالات انتقادی منتشر کرده‌است.

 

 

برای رُفقایم

 

می دانم کُشته‌ خواهم شد

 می دانم پیکره‌ام به‌ صحرایی انداخته‌ می شود

 و آنگونه‌ تجزیه‌ خواهد شد

 که‌ شناخته‌ نخواهدشد

 نمی دانند: پیکر کدام قاچاخچی ست

 نمی دانند: پیکر کدام پیامبر ممنوع است

 رُفقایم مرا نخواهند شناخت

 نه‌ چهره‌ی بخود شادی ندیده‌ام

 نه‌ قامت سرو آزاده‌ام

 نه‌ امید خفته‌ در چشمانم

 نه‌ جای زخم شکنجه‌ها بر پیکرم

 نه‌ ابروان سیاه‌ ز رنگم را

 نخواهند شناخت

 نخواهند شناخت

 رُفقایم مرا نخواهند شناخت

 اما همه‌

می نگرند به پیکرِ به‌ صحرا افتاده‌ام و

: از یکدیگر می پرسند

 چرا سگانِ ولگرد

 پیکره‌ام را نخورده‌اند؟

اگر پیکرم جای دهان سگ بود

بدانید سگ … است

سگ برژوازی نجس است

سگ گرسنه‌، سگ ولگرد

پوزه‌ به‌ پیکره‌ام نمی زنند

همین است مرا نگه‌داشته‌ است

دشمنانم چشم دیدن مرا ندارند.


*******

بۆ هاوڕێکانم

 

من ده‌زانم ده‌کوژرێم

من ده‌زانم ته‌رمه‌که‌م

له‌ سارایه‌ک فڕێ ده‌درێ

وا ده‌شێوێ

ناناسرێ

پێ نازانرێ ته‌رمی کامه‌ قاچاغچییه‌

پێ نازانرێ ته‌رمی کامه‌ پێغه‌مبه‌ری یاساغچییه‌

هاوڕێیانم نامناسنه‌وه‌

نه‌ سیمای خۆشی نه‌دیوم

نه‌ باڵای قه‌د نه‌نه‌ویوم

نه‌ هیوای پڕ چاوی گه‌شم

نه‌ جێ زامی

شوێن ئه‌شکه‌نجه‌ی نه‌خشه‌ی له‌شم

نه‌ ئه‌برۆی ره‌شی وریام

نه‌ ده‌مولێوی پڕ سه‌ودام

ناناسنه‌وه‌ و

نامناسنه‌وه‌

هاوڕێیانم نامناسنه‌وه‌

باڵام هه‌موو به‌تاسه‌وه‌

ده‌ڕواننه‌:

لاشه‌ی له‌ سارا که‌وتووم

له‌ یه‌کتری ده‌پرسن:

(بۆچی سه‌گی بێ خاوه‌ن و بێ خانه‌

سه‌گی برسی و ده‌رکراوی لانه‌

له‌ لاشه‌یان نه‌خواردووه‌!

بۆ ده‌میان بۆ نه‌بردووه‌؟)

ئه‌ی هاوڕێیان

گه‌ر لاشه‌م جێگه‌سته‌ی سه‌گ بوو.

بزانن سه‌گی پۆلیسه‌

گه‌سته‌ی سه‌گی بۆرژوایانه‌ی نه‌گرێسه‌

سه‌گی برسی

گاز له‌ لاشه‌ی من ناگرن.

هه‌ر ئه‌وه‌شه‌ هێشتوومییه‌وه‌

دوژمنانم به‌رگه‌م ناگرن.

۱۷-۱۰-۱۹۸۳

 

مطالب مشابه...

0 افکار در “شعری از دلشاد مریوانی ترجمە: دلاور رحیمی”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

تبلیغات

بایگانی

تبلیغات