رفتن به بالا
  • شنبه - 6 اردیبهشت 1393 - 08:18
  • کد خبر : ۳۳۷۱
  • چاپ خبر : شعری از میعاد دهقانی

شعری از میعاد دهقانی

 

 شعری از میعاد دهقانی

Black fall

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

آواز مرگ در گوش حنجره می پیچد

پنجره خمیازه می کشد

و قلب ها تنها در عکس سونوگرافی

                                                می تپند.

من در کاناپه ته مانده ی غم دیروز را صرف می کنم :

                             می غمم

                                      می غمی

                                                می غمد                  

                                                          می غَ…میعاد می شوم دوباره

                   دو کبوتر در دل من عشق بازی می کنند

          میعاد می شوم دوباره

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

آوازِ کلاغِ پیر

عطرِ Black fall را

          یعنی خزانِ تیره

          یعنی سقوطِ سیاه

                   پخش در هوا..

کبوتر در صلح می میرد

چوپان به دور گله اش دایره می گیرد

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

گرگ ها کراوات بسته و نبسته

با لباس پلوخوری

از راه می رسند

          آواز آواز آواز

                   پرواز پرواز

                             غار غار غار

                    تا پار

                             پیرار،

                             سال به سال

                                      چوپان بیمه می کند

                                      به شرط سه گوسفند

                                      گله اش را.

                   آوازِ امسال

                             آغازِ مرگ است

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

طنین چنگال در ظروف نقره

و چوپان بیمه می کند

به شرط خود

گله اش را.

امسال،

  سالِ سیاه

    سالِ سقوطِ بزرگ

        سالِ وفاتِ صلح

                در گلویِ گرگ!

                                                              من سِل

                                     من سُل                                     سیگار

                                گیتار        میعاد می شوم دوباره        سولفژ

                                                               سُرفه

 

 شعری از میعاد دهقانی

Black fall

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

آواز مرگ در گوش حنجره می پیچد

پنجره خمیازه می کشد

و قلب ها تنها در عکس سونوگرافی

                                                می تپند.

من در کاناپه ته مانده ی غم دیروز را صرف می کنم :

                             می غمم

                                      می غمی

                                                می غمد                  

                                                          می غَ…میعاد می شوم دوباره

                   دو کبوتر در دل من عشق بازی می کنند

          میعاد می شوم دوباره

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

آوازِ کلاغِ پیر

عطرِ Black fall را

          یعنی خزانِ تیره

          یعنی سقوطِ سیاه

                   پخش در هوا..

کبوتر در صلح می میرد

چوپان به دور گله اش دایره می گیرد

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

گرگ ها کراوات بسته و نبسته

با لباس پلوخوری

از راه می رسند

          آواز آواز آواز

                   پرواز پرواز

                             غار غار غار

                    تا پار

                             پیرار،

                             سال به سال

                                      چوپان بیمه می کند

                                      به شرط سه گوسفند

                                      گله اش را.

                   آوازِ امسال

                             آغازِ مرگ است

من آکورد سُل را باره می گیرم

نیستی و سِل من دوباره می گیرم

سیگار و سرفه

گیتار و سولفژ؛

طنین چنگال در ظروف نقره

و چوپان بیمه می کند

به شرط خود

گله اش را.

امسال،

  سالِ سیاه

    سالِ سقوطِ بزرگ

        سالِ وفاتِ صلح

                در گلویِ گرگ!

                                                              من سِل

                                     من سُل                                     سیگار

                                گیتار        میعاد می شوم دوباره        سولفژ

                                                               سُرفه

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه


۵ دیدگاه برای “شعری از میعاد دهقانی”

  • با سلام .بسیار عالی وزیبامیعاد عزیز.درودخوبیها و زیبایها بر شما باد

  • چینش واژه ها و واج آرایی بسیار دلنشین بود و به لحاظ معنایی هم زادپنداری را به طرز عمیقی بر می انگیزد
    با آرزوی بهترینا

  • دوست عزیزسلام
    این نسل غمگین وافسرده نیازبه شوروشوق وامید فراوان وضروری داردحیف است آن قلم روان وآن هدف والا،آن آزادمردی و انسان خواهی درناامیدی ویاس غوطه ورشود.شماکه ازجادوی کلمات آگاهی داری حیف است که چون سعدی گلستان ننویسی وبه تعبیرخودسعدی “حیف است که زبان سعدی درکام وذوالفقارعلی در نیام ”
    پس خواهشم ازشمااین است که:”خداحافظ ناامیدی سلام زندگی”گل باش وگل گوی تا جهان رارایحه گل سخنانت عطرآگین سازدوآثارت هماره تاریخ خوش بو دریادها باقی ماند.

    • سایه عزیز فک میکنم وظیفه یک هنرمند چه نویسنده چه خواننده چه شاعر و هر نوع هنر دیگری نشان دادن حقیقت است امید دادن در مرحله بعدی اهمیت داره و به نظر من هر کسی از درد شخصی یا اجتماعی رو به نوشتن میاره انقدر ذهن ها درگیر شده و تلخی زیاده که دیگه لیلی و مجنونو شیرینو فرهاد دغدغه هیچ شاعری نیست شاید سعدیم اگه قرار بود تو این دوران شعر بگه دیگه اونجور نمیگفت

  • چه زیبا گفت سایه خانوم …