تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

هزار و یک شب افغان / احمد بیرانوند

هزار و یک شب افغان 
احمد بیرانوند

 

 

شب اول :
          باد از چهار سو عطر تو را می آورد
 
صدای تو بود حلیمه که توی دشت پیچید یا صدای مادر که داد می زد: … صدای که بود حلیمه؟
به گمانم باز داری خلاف مسیر باد گیس هات را توی آسمان می دوانی و پریشانی گیسوی توست که باد را به آتش می کشد .
حلیمه خواهر گفتمت خلاف مسیر باد ندو. این طور که پریشان می دوی، این طور که باد را آشفته می کنی، می ترسم بوی تو به مشام این سگان بند بریده، این بی خبران از عطر زن برسد و شهوتشان را برافروخته تر کند.
آن ها چه می دانند که زمین قندهار با تو طلوع می کند و قتی که بی مهابا برقع از صورت وا می کنی؟ نمی دانند عطر کلام تست که دردشت می پیچد وقتی که به مسافر راه گم گرده ای به نجابت می گویی: راه کابل از این سوست.
 
 
شب دوم:
           پیغامی کوتاه برای مادر 
           
حلیمه من مرگ را دیدم که از کنار مزرعه ی خشخاش گذشت. به پدرم که روی یک پایش ایستاده بود سلام کرد. از سر دیوار کاهگلی توی حیاط خانه دوید. مادر را که روی ایوان نشسته بود دید. توی گوشش چیزی زمزمه کرد. مادر هم سراسیمه تا صبح گیس های تو را شانه کرد.
صبح گیس های تو را بریدند. لباس مردانه تنت کردند و بی آن که از مقصد چیزی بگویند، گفتند راه درازی در پیش است و ما همچنان مسافریم.
صدای تو بود حلیمه خاتون که در دشت پیچید یا جیغ زودگذرت بود که در بند بند سلول های استخوانم گذشت. به گمانم این کیسه های سیاه که بر سرم کشیده اند برای آن است که کسی اشک هایم را نبیند. که کسی نبیند چرا تو را به تیرک ایوان بسته اند. که کسی نبیند مادرم چگونه
          چگونه
               چگونه عریان شد.
این کسیه هرچند سیاه باشد اما روسیاهی مرد خانه را نمی پوشاند.
 
  
شب سوم :
             وقتی که خاک هم مسافر است  
 
به راستی حلیمه در گوش مردمان ما چه چیزی نجوا کرده اند که گویا تا آخر عمر باید مسافر بمانند؟ کسی باید آیا به جایی برسد که در این بیابان، پای پیاده کم آورده ایم؟
یک شب به خواب دیدم که به سرزمینی رسیده ایم که گویا نامش وطن است. تو زیر تک درختی نشستی و گفتی خاک این دشت بوی خوش ماندن می دهد. بگذار بذری بکاریم.
-بذر؟
تو گفتی هر چه که زودتر گل بدهد.
از خواب که پا شدم نه تو بودی نه درخت. تنها از دور صدای گریه ی زنی خواب زمین را آشفته می کرد. من با خودم گفتم آرامتر،
                                                مبادا گریه ات را بشنوند.
 
    
شب چهارم:
              شبی برای همه ی نسل ها
 
توی سر پشتون زده اند، توی سر تاجیک زده اند، توی سر هزاره … از ما نمی پرسند  که ایم حلیمه، فقط می زنند و ما در میان سیاهی چشم بند ها به این فکر نمی کنیم چه ساعتی از روز است یا چند روز از پاییز مانده. ما تنها کسانی هستیم که می دانیم جهان دستمال سیاهی است که به دور چشم هایمان بسته اند. گاهی که آویزانم و جهان را وارونه می بینم با خودم می گویم آیا جهان به عقب باز خواهد گشت؟ آیا کسی برای یاغیان دوباره آهنگ «بوی جوی مولیان ، بوی گوانتانانما ، بوی طالبان … آید همی» خواهد خواند؟ آیا کسی به یاد یار مهربان خواهد افتاد ؟ … اما این سطل آب سرد که گاه و بیگاه زمستان را سرد تر می کند امان از من بریده. امان از ازبک و پشتو بریده، امان از پدر هم بریده بود. دیگر فراموشم شده زن باید باشم یا مرد، وقتی که هرشب عریانی ام را به رخ برادرانم می کشند.
خانه ی من کجاست حلیمه؟
جایی که تو بی ترس اجنبی نقاب از صورت برداری و توی آینه چشم هات را خمار کنی برای کسی که معلوم نیست در کجای مزرعه ی خشخاش جسدش گم شده.
 
 شب آخر:
                  یادگار سربازان
 
فرق نمی کند از بامیانی یا بلخ، یا طلوع خورشید را به کابل می بینی یا بدخشان. برق را که به تنت وصل کردند از هر شهر و نژادی که باشی می لرزی. و فریاد ممتدی می شوی که از همه ی سلول ها می گذرد تا به نگهبان دم در برسد. شلاق از تو نمی پرسد که از کدام ولایت سر از اینجا درآورده ای،  فقط گوشت تنت را کبود می کند. همان طور که حلیمه سرباز ها از تو نپرسیدند که باکره ای یا نه. فقط خندیدند و تخم اجنبی کاشتند. بعد سیگارهاشان را روشن کردند و برگشتند. سر پست هایشان برگشتند. سرباز ها همیشه بر می گردند حلیمه. این رسم دیرینیست که مردم ولایت آن را از برند. گویی سرباز ها ناچارند که همیشه تجاوز کنند. این را همه می دانند. خاصه کسی که سفر قندهار کرده باشد …
حالا حلیمه تو مانده ای باشکمی برآمده که نمی دانم روی برگشتن خانه داری یا نه.
 و ما درمانده ایم که فرزند دشمن خویش را،
                                                    که در شکم توست،
                                                                      دوست بداریم یا نه.

 

برچسب ها

مطالب مشابه...

2 افکار در “هزار و یک شب افغان / احمد بیرانوند”

  1. م کیوان گفت:

    بااحترام-
    زیبابود. پیروز

  2. درود بر احمد عزیز . دست مریزاد . هزار و یک شب های زیبایت را خواندم. براستی که گیرا و جاندار بود . نثر دلچسبی داشت که همخونی و همخوانی خوبی با فضای نوشته داشتند . روایت های دردناکی از زیستنی بی سرانجام.. گویا سرنوشت تاریخی بخشی از آدمیانی ست که برای رنج کشیدن زاده می شوند …. زبان و فضای زنده ی نوشته زیبایی روایت ها را چند برابر کرده بود .

    (حالا حلیمه تو مانده ای باشکمی برآمده که نمی دانم روی برگشتن خانه داری یا نه. -)

    این جمله گویی در شتاب زدگی نوشته شده است و از دیدگاه زبانی نسبت به جملات دیگر کم خون تر است…از این جمله که بگذریم هزار و یک شب افغغان هزار و یک دلیل ابری شدن آسمان زندگی اند…

    در هر روی برش های ارجمندی بودند.. دست مریزاد ..بخشی از خاطراتی را که در افقانستان داشتم با این برش ها زنده کردی…

    ارادتمند شما / پیام سیستانی

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات