تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

یک نامه از رضا صارمی به منصور خورشیدی (حجم خوانی)

یک نامه از شاعر جوان ” رضا صارمی ” به منصور خورشیدی

هستی انسان شاعر در گرو معرفتی است که فلسفه ی نگاه او را در بالا ترین شکل ممکن نشان دهد . در رابطه با دوستان یا شاعران تا در شعر و در نثر او بروز و ظهور پیدا کند.  واقعیتی که شاعران و نویسندگان حرفه ای قادر به حلق موقعیت های جدید در عرصه ی کلام هستند .

نامه ای که می خوانید از شاعرجوان و هوشمند معاصر “رضا صارمی”به منصور خورشیدی است . به تصور من آن چه موجب شد تا این نوشته شکل بگیرد . خوانش نامه ی رویایی به منصور خورشیدی بود . که تحریک ذهن برای تحریر این نامه شد و تقریر آن چه پیش روی شما دوستان و شاعران قرار دارد .

منصور خورشیدی

دایره فقط از بالا دایره است .

پای آن نامه جا برای امضا نبود: اگر خوانده افتاد و از چشم و پسند گذشت آن وقت است که خطابی ست معاصر به سابقون حجم پس به نام آن خطاط ، به نام آن کلمه که آغاز بود و تنها بود و خدا بود من ” یدا…رویایی ”  نیستم و نمی شوم فقط به این برهان که “رضای صارمی” هستم و شده ام .

از آن عرفان یک نفره به بعد این طفل یک شبه ره صد ساله رفت تا با خوانش یک جمله به درکی متعال از “حجم ” برسد: جمله این بود: ” دایره فقط از بالا دایره است:” جمله وزنی داشت که زیر فلسفه اش پلک خواباندم. جمله دلالگی ها بر من کرد. جمله جملگی ها در من کرد. جمله از بالادست بود.

اجازه بده نامه ام به تو تمام شود. به آن همه کلمه دستور آرام باش بده. سکوت صادر کن بر شنوایی. این خطاب معاصر است به آن ” آبی ناگهان ” پس انگشتم را به وقت اجازه نشکن ، از آن جمله به بعد آنچه اراده بود این بود که در یک جست: با طی الارضی سرشار از ناگهانگی:با خیزی به سرعت یک آن: فاصله را با پلک بزنم:

فاصله ای که پیمودنش با خیزی تند از من ماضی تا من حال استمراری یک جوانی طول کشید و جوانی آنی بود. آنی کوتاه که با تمام شدن آن جمله گرامی تمام شد. جمله نبود: فاجعه بود ” : دایره فقط از بالا دایره است. ” بعد از آن نقطه که استادم در غایت جمله حک کرد و آن عرفان را عمومی نمود: بعد از همان نقطه عزیز بود که : من ریسک برخاستن از” رضای صارمی ” را به جان پذیرایی کردم که برخاستگی : پیوستگی به آنجا بود که می گفتند بالاست و من درک درستی از آن نداشتم .

به هزار جهد که کردم بر علیه جامعه برخاستم. (جامعه دراز بود به دراز)بلند از بالا زیبا بود. بالا در برخاستن به چشم من تجاوز کرد. چشم من در تجاوز از زیبا به مراتب ، تر بود. تر یعنی آن جوانی که یک بازدم از رضای صارمی بود به محض عبور از آن نقطه استادانه از من یک پیرانه سر نساخت. اگر به اینم کشانده بود پایانم بود. جوان تر شده بودم. طوری که انگار اولین واژه مادرزاد بود هر چه واژه جا می گرفت در فن جدیدم به وقت شنیدن ،

از راه آن همه کتاب مقدس به خود آموخته بودم که در تصادم تو با توده چیزها و در هنگامه های بحرانی مواجهه با اطراف : ” رفتار با چیز موازی ست با نفی چیز” ،

آن آموزگار نقد را سروده می کرد تا سطر از سرعت و فرم از چالاکیدن جا نماند تا این عبور مو به مو با مو شکافته شود در وقت های اجرا ، من در این پیمایش کلامی چه در سرایش چه در وضعیت قرائت و تاویل حتی جانم را جا می گذارم تا مکث من مرگ من نباشد.

فضایی که جا گذاشته را با لامسه مردمکم با دستی همه جانبه با گوشی تیز از گرگ با آخرین رضای صارمی که در عرفان دارم می خوانم ، دیداری شدید تجربه می کنم به وجهی که حدقه تهی شود از پیشدیده ها و چشم من خصم من باشد اگر تمام حقیقت تمام این حرف نباشد: با این رفتار و این ها که از او عزیمت گرفته تا شیوه شود برای چیزی که از شعر بیشتر است.

کشف حجاب می شود و نیزه های مردمک به هرچه می رسند از آن جز عریانی باقی نخواهد ماند. از آن خطاط و خطوط همدستش که تو منصور خورشیدی خواناترین آنانی آموخته ها دارم با آمیخته ها که هر چه گفته تر شود ناگفته تر می شود. آوانگارد از گارد جلوتر است. پس حجم و مخاطبش از عصر و مردم پیش اند. و در فضای پیشی گرفتن است که غربت معاصر درک می شود. این اسپاسمان تا این دم مغفول که نوستالوژی پیش تاختگان را رسمی می کند.

دریافته ای مدرن و پیش تاخته ای معاصر است که حاصل جستن های من از وضعیت ضد هنری مخاطب توسط من به عصر بعد از متن است که مولف حجم در آن فضا مخاطب خود را پشت سر گذاشته تا آوانگارد باشد و تنها باشد و کلمه باشد و خدا باشد که خدا تنهاست .

بیش از تقریر: منظور من از شعر چیزی علاوه بر این دانایی هاست. توضیحش پاسخ به پاسخ این نامه. بیش از تقریر: منظور من از شعر چیزی علاوه بر این دانایی هاست. توضیحش پاسخ به پاسخ این نامه.

حاشیه بر امضا: بوسه پذیرم با دست باش امضا: بعد چهارم

رضا صارمی

دی ماه ۱۳۹۲

 

مطالب مشابه...

2 افکار در “یک نامه از رضا صارمی به منصور خورشیدی (حجم خوانی)”

  1. من به نوبه خودم رضا صارمی را از این تقریرها فراتر می دانم شاعری بزرگ اندیش که محصول دهه هفتاد شعر لرستان است و امروز سرو گردنی فراتر از شعر ایران هم دارد و حیف که کسی سراغ از رضا صارمی را نمی گیرد
    رضا صارمی من رضای شاعر و قلب پاکی که همه اندیشه اش در رثای وطن است و مردمان این خاک و جهان را در موضع خود خوب شناخته است را تنها نباید گذاشت این چه روزی است می گویم که رضا روزی مرجع خوانش شعر ها خواهد شد

  2. جای بحث و مته به خشخاش گذاشتن نیست و هر چند دیر اما با این نگاه و حساب سوال می کنم
    دایره از پایین چه!؟آیا دایره نیست ؟
    آیا تا حال دایره را از پایین دیده اید ؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات