تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

1984جورج اورول/ میلاد خان‌میرزایی

                                                                                                   
۱۹۸۴ جورج اورول

میلاد خان‌میرزایی

«وینستون» با اعتقادی ناگهانی و عمیق اندیشید که یکی از همین روزها، «سایم» تبخیر خواهد شد. زیادی باهوش است. به روشنی کامل می بیند و با صراحت بسیار سخن می گوید. حزب چنین آدم هایی را دوست ندارد. یک روز ناپدید می شود.»(رمان۱۹۸۴- جورج اورول)
جورج اورول در این رمان نسبت به خطر بزرگی که انسان و جامعه را تهدید می کند هشدار می دهد. خطر لگدمال شدن هویت و فردیت انسان و به تبع آن حاکم گشتن سکون و رکود در جامعه. جامعه ای که می تواند همچون دریایی خروشان فعال باشد، با زایل شدن انگیزه فعالیت و خلاقیت آدم هایش به مرداب ساکنی بدل می شود که اجزاء خود را به کام نابودی می کشاند. 
چه حکومت ها و سیستم های خودکامه و چه سیستم های دموکرات با اعمال سلطه و نفوذ خود و به بند کشیدن افکار و احساسات آدمی بصورت مستقیم و غیر مستقیم در وقوع این فاجعه نقش اساسی دارند. روش اصلی در هر دو ساختار بدین صورت است که انسان را به موجودی منفعل و ضعیف تبدیل می کنند، با بمباران فکری او را از درون تهی می سازند و سپس مدام این اندیشه خطرناک را به ذهن رام و مطیعش تزریق می کنند که: “در وابستگی و سرسپردگی به قدرت های بیرونی است که انسان قادر به ادامه حیات خواهد بود.« در این شرایط، انسانی که با قدرت تصمیم گیری، انتخاب، فعالیت و خودباوری بیگانه شده و از درون خویش چیزی برای ارایه کردن ندارد ناچار به علت هراس از تنهایی و طرد شدن و برای کسب امنیت با سیستم همنوا می شود و خود را تسلیم می کند. در واقع خود را به مرز «هیچ شدن» می رساند. آنچنان که در ۱۹۸۴ همه شخصیت ها در معرض چنین فاجعه ای قرار دارند و به اجبار باید همه وجود خود را از عشقی برده وار به «برادر بزرگ» یا «ناظر کبیر» (نمادی از تمامیت خواهی و خودکامگی در رمان ۱۹۸۴) آکنده سازند: «- آیا برادر بزرگ وجود دارد؟
– البته که وجود دارد. حزب وجود دارد. برادر بزرگ تجسم حزب است.
– آیا او همانگونه که من وجود دارم وجود دارد؟
– تو وجود نداری.» 

تراژیک تر از این آن جایی است که “عشق” فعالانه و خودانگیخته، این نیروی سازنده و عظیم که بیشترین توانایی را برای ایجاد اتحاد میان انسان ها و از میان برداشتن بن بست ها دارا است، در چنین ساختار دهشتناکی مضمحل و نابود شود:
»- بر سر جولیا چه آوردید؟ اوبراین از نو لبخند زد و گفت: وینستون، تو را لو داد. در دم و بی ملاحظه. کمتر کسی را دیدم که چنان سریع به جبهه ما وارد شود. اگر او را ببینی، به جایش نمی آوری. تمام عصیان و نیرنگ و حماقت و آلودگی ذهنش در وجود او سوزانیده شده است.»
چشمان «برادر بزرگ» مرزهای فردیت را درهم می شکند و با نگاه های بی تفاوت و غریبش، قلمرو تنهایی و آزادی های فردی را به سخره می گیرد: «عشق، جز عشق به برادر بزرگ، در میان نخواهد بود»،«آزادی بردگی است»،«فشارت می دهیم تا تهی شوی، و آنگاه تو را انباشته از خودمان خواهیم کرد»،«تمام اعترافاتی که اینجا بر زبان می آیند، واقعی اند. آن ها را واقعی میکنیم»،«اگر تصویر آینده را بخواهی، پوتینی را مجسم کن که جاودانه چهره انسان را لگد مال می کند»… اما آنچنان که تاریخ به ما نشان داده، آدمی هیچگاه در ابتدا مقابل چنین ستمی پا پس نکشیده و با تمام قدرت و با تاکید بر تمامیت خویش به دفاع از مرزهای فردیتش برخاسته. اما این حماسه آنجا مبدل به تراژدی می گردد که آدمی ناچار و حتی به اختیار به این استثمار گردن نهد و مقابل چشمان نافذ «برادر بزرگ» سر تسلیم فرود آورد. پایان تلخی که در ۱۹۸۴ رقم می خورد:
« به چهره غول آسا دیده دوخت. چهل سال طول کشیده بود تا یاد بگیرد چه خنده ای در زیر آن سبیل مشکی نهفته بوده است. چه سوءتفاهم و کج فهمی احمقانه ای! چقدر خودسری و نادانی که دست رد به سینه پر عطوفت او زدی! دو قطره اشک آمیخته به بوی جین از گوشه های بینی او فرولغزید. اما همه چیز بر وفق مراد بود، جنگ به پایان رسیده بود. بر وجود خویش غالب آمده بود. به برادر بزرگ مهر می ورزید.»

برچسب ها

مطالب مشابه...

يك ديدگاه “۱۹۸۴جورج اورول/ میلاد خان‌میرزایی”

  1. فتی معطوفی(م کیوان) گفت:

    با احترامی برجسته-
    حاصل زحمت شما را خواندم. “اورول”مرا بیاد”کوپر” نیز می اندازد. من در جوانی کار وی را+کار کوپر(بیشتر کوپر چون نظریه پردازی قوی تری می نمود) می خواندم. درزمان ما بیشترمطالعات، درعموم بروی اورول بود. ولی من نظریه پردازی وکارهای تئوریک رابیشترفرصت می گذاشتم. کوپر( و وی) منتقدین زیادی نیز داشتند. اصولا در زمان انها/ بجز داستان شرق وغرب..)ایندو در دوجریان تئوریک متقابل، بعنوان”هریک یک سو دیده می شدند. بنابراین می شد دراین بین نظریه پردازی های مختلفی را خواند وبا مفاهیم نظری هریک انها اشنا شد. دیدگاههای لازم رادستچین نمود. نسل جوان مابشدت مطالعات شب ونیمه شب روی دو سوی تفکر داشتند. بیادم است فضابیطرف وسنگین و خوب بود.
    مادررهگذر بادهای پاییزی حوادث وآیینه شکسته زمان دیگر جمع گسترده هر دوسوی تفکر را ندیدیم و گم کردیم!! تقدیر براینسوچنین شد که استراحت فکر رابمدت طولانی تجربه کند(چون داستانهای هزارساله مشرق زمین که ویل دورانت می گفت…) والبته برای رهگیری وسعر وتلاش نیززمانهای زیادی راصرف ونحو کنیم!اینگونه شد.
    بهر ترتیب بیسیار لذت بردم زحمت بایسته وتجدید خاطر نمودید.
    شاید توقع داشته باشم(وکمی دارم!) بخواهم شرح ، تاریخچه، کلاسه ادرسی درادامه نظریات دوطرفه دوجریان(تاکنون) بصورت علمی جمع اوری وبه ما، واین جمع برسانید. تاخزان گفته شده رو دور روان تری بزنیم. روزگار زیبا وبرجسته و متفکری رابرای شماارزو می کنم- م کیوان

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات