رفتن به بالا
  • جمعه - 8 آبان 1394 - 19:08
  • کد خبر : ۴۷۴۱
  • چاپ خبر : شعری از احمد زاهدی لنگرودی

شعری از احمد زاهدی لنگرودی

شعری از احمد زاهدی لنگرودی

زندان
می‌خوان مرا با نام
نامِ من کوچک شماره است
چاهارده و نامِ بزرگم را
که، زندان است، شماره‌یِ سلول
ندارم دوست: هفت ـ هشتاد ـ #.
شلاق می‌شوم شکنجه
تاریک تنهایم همیشه.
کشیده ناخن ندارم جویدن بخورم حرص
خورده‌ام کتک.
خوردن ندارد زندانیِ غذا
دزدیده گرسنگی را از شکم.
درست نیست را فکر کرده این
کشته در توهم زنی را عاشق
زندان می‌کند زندگی
[جا افتاده «را» از مفعولی که نمی‌کنیم]
چاهارده / هفت ـ هشتاد ـ #.
به حکمی نخوانده محکوم
کشیده حبس ملی
ملی کفش نبود پایم را بزند کنم نو.
– زنِ نداشته را که طلاقش نمی‌دهند
هم بندیِ قاتل من
از گردن آویزان شده مقتول
وقتی مرد
چاپید جلاد، شعرها کتابی.
تف می‌زنم
سر انگشتم به سوزش اشاره می‌کند
بی ناخن خواندن ندارد.
مجموعه جلادِ شعر
وطن نمی‌شود مربعِ هشت در هفتادِ زندان
فکر آنکه می‌کرد آویختن دیگری آبستن بود
گرسنه هم مرده از گشنگی
باقی جنازه‌ای نبود مانده
خودخوری کرده بود گرسنه
و من ناخنی نمانده برایم نجویده
من که چاهارده / هفت ـ هشتاد ـ #.
ایستاده‌ام جنازه میان‌ها
گورستانی شده که زندان
با مرده بندیان
و شاعران
معکوس شمارند
از ما کم کند جان.

شعری از احمد زاهدی لنگرودی

زندان
می‌خوان مرا با نام
نامِ من کوچک شماره است
چاهارده و نامِ بزرگم را
که، زندان است، شماره‌یِ سلول
ندارم دوست: هفت ـ هشتاد ـ #.
شلاق می‌شوم شکنجه
تاریک تنهایم همیشه.
کشیده ناخن ندارم جویدن بخورم حرص
خورده‌ام کتک.
خوردن ندارد زندانیِ غذا
دزدیده گرسنگی را از شکم.
درست نیست را فکر کرده این
کشته در توهم زنی را عاشق
زندان می‌کند زندگی
[جا افتاده «را» از مفعولی که نمی‌کنیم]
چاهارده / هفت ـ هشتاد ـ #.
به حکمی نخوانده محکوم
کشیده حبس ملی
ملی کفش نبود پایم را بزند کنم نو.
– زنِ نداشته را که طلاقش نمی‌دهند
هم بندیِ قاتل من
از گردن آویزان شده مقتول
وقتی مرد
چاپید جلاد، شعرها کتابی.
تف می‌زنم
سر انگشتم به سوزش اشاره می‌کند
بی ناخن خواندن ندارد.
مجموعه جلادِ شعر
وطن نمی‌شود مربعِ هشت در هفتادِ زندان
فکر آنکه می‌کرد آویختن دیگری آبستن بود
گرسنه هم مرده از گشنگی
باقی جنازه‌ای نبود مانده
خودخوری کرده بود گرسنه
و من ناخنی نمانده برایم نجویده
من که چاهارده / هفت ـ هشتاد ـ #.
ایستاده‌ام جنازه میان‌ها
گورستانی شده که زندان
با مرده بندیان
و شاعران
معکوس شمارند
از ما کم کند جان.

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه


یک دیدگاه برای “شعری از احمد زاهدی لنگرودی”

  • [خصوصی برای مدیر سایت آوانگاردها]
    ممنون از بذل توجه‌ی حضرتعالی. لطف می‌کنید اگر این نسخه از شعر بنده را با نسخه‌ی جدید که در وبلاگم هم منتشر کرده‌ام، در پست بالا، تعویض فرمائید.
    نسخه ویرایش نهایی شعر زندان:

    زندان)

    برایِ زندانیانِ سیاسی

    می‌خوان مرا با نام
    نامِ من کوچک شماره است
    چاهارده و نامِ بزرگم را
    که، زندان است، شماره‌یِ سلول
    ندارم دوست: شصت ـ هفت ـ #.
    شلاق می‌شوم شکنجه
    تاریک تنهایم همیشه.
    کشیده ناخن ندارم جویدن بخورم حرص
    خورده‌ام کتک.
    خوردن ندارد زندانیِ غذا
    دزدیده گرسنگی را از شکم.
    درست نیست را فکر کرده این
    کشته در توهم زنی را عاشق
    زندان می‌کند زندگی
    جا افتاده «را» از مفعولی که نمی‌کنیم
    چاهار / شصت ـ هفت ـ #.
    به حکمی نخوانده محکوم
    کشیده حبس
    کفش نبود پایم را بزند کنم نو.
    – زنِ نداشته را که طلاقش نمی‌دهند
    هم بندیِ قاتل من
    از گردن آویزان شده مقتول
    وقتی مرد
    چاپید جلاد فتوی.
    سه بار بگو آری، نه
    سر انگشتم به سوزش اشاره می‌کند
    بی ناخن خواندن ندارد.
    مجموعه جلادِ رساله.
    وطن نمی‌شود مربعِ شصت در هفتِ زندان
    فکر آنکه می‌کرد آویختن، دیگری آبستن بود
    گرسنه هم مرده از گشنگی
    باقی جنازه‌ای نبود مانده
    خودخوری کرده بود گرسنه
    و من ناخنی نمانده برایم نجویده
    من که چاهارده / شصت ـ هفت ـ #.
    ایستاده‌ام جنازه میان‌ها
    گورستانی شده که زندان
    با مرده بندیان
    و شاعران
    معکوس شمارند
    از ما کم کند جان.

    این نظر و برای انتشار نیست. لطفاً تائیدش نکنید.