رفتن به بالا

  • شعر آزاد/ نگین فرهود، رضا روزبهانی، حسن سوری

    . . . . در هر نفس خبر تاره چه داری باد؟ با عطر بومیِ کدامین گیاه  به صحرای دور دویده‌ای خزیده‌ا؟ مرده‌ی علف را بو بکش از خود می‌‌بینی سرِ زمین بر خاک و از هر چاک برداشته‌ی فرقش صدای لرزیده‌‌ی مرگی صدای آرمیده‌ زیر قلوه سنگی می‌شنوی ای گورهای افتاده از تقلا در شیونِ بیابان وقتی دسته‌دسته پیوسته‌ به رستاخیزِ شن‌ها و ماسه‌ها بودید! آیا این سنگ ...
  • چند شعر از: سمیه طوسی، نگین فرهود، بهار الماسی

    نگین فرهود: با پاهای استخوان‌ام در دهان سگ دویده با چشم‌هام جویده زیر دندان کرم‌ - دو خیزران و دو نرگس یکی‌ رقصان و یکی مست  - کو بلندم کنی از ریگ ریگ جان بر رگ رگ بیابان بریده ؟ از بدنم دریده با درنده‌ی باد که می‌دود و پنجه‌ی گرگش تیز فرو در لاشه می‌رود چگونه بشناسی‌ام حالا ؟ چگونه با نیم‌ام سنگ و نیم‌ علف به یک پاره گوشت در صورتم برسم ؟ ...