تبلیغات

کتاب روز


«احمد بیرانوند/نشر وزگار»


چاپ دوم کتاب شرح حاشیه با ویراست جدید در بازار نشر «شرح حاشیه» که از نقطه نظری جدیدتر، می توان آن را شرح مهم ترین جریان های شعری معاصر بعد از نیما تلقی کرد، کتابی است در خور تامل و تعمق، اثر شاعر و محقق جوان،احمد بیرانوند. اگر چه کتاب از دید مولف در ساختاری متشکل از شش فصل ارائه شده است(بررسی انواع نقد بعد از نیما،بررسی شعر نیما،شعر هوشنگ ایرانی، شعر موج نو ، شعر حجم وشعر گفتار)، اما به طور کلی می توان آن را پژوهشی موفق در سه حیطه ی نقد نظریه ها، اشعار و بیان و تحلیل مورد توجه قرار داد. بررسی مباحث نقد و تمرکز در سیر حرکت و پویایی آن در قلمرو ادبیات پسانیمایی بخشی از کتاب است که نشانگر توجه و تدقیق مولف در باب اصول و انواع نقد این دوره است که لازم و بایسته و به جا می نماید. بخش دوم بررسی اصلی ترین نظریه ها، مانیفست ها و تا حدودی نگرش های جریان های شعری اخیر و نظریات مختلف در باب آن هاست. در این بخش نیز مولف سعی کرده است بر اساس بیانیه ها نقل قول ها ی مستقیم و غیر مستقیم، مصاحبه ها و به طور کلی داده های مستقیم نظریه پردازی های هر جریان، به درک مستقیم و بلا واسطه ای دست یابد و تا حد امکان آن را دست نخورده و مونتاژ نشده ، به خواننده معرفی کند تا در نهایت بتواند در بخش سوم به بررسی تحلیل و نقد اشعار برجسته ی نمایندگان هر جریان شعری بپردازد.
آرشیو معرفی کتاب

دو شعراز کاوان نهایی ترجمەاز زبان کردی : فرشتە احمدی

دو شعراز کاوان نهایی

ترجمەاز زبان کردی : فرشتە احمدی

 

جنگی برای جنگ

 

من با جنگ میانه‌ خوبی ندارم

مثل خیلی های دیگر

اما اگر اسلحه‌ دستم بیاید

نمیدانم

شاید شعر را کنار بگذارم

و مثل آن خیلیهای دیگر

به‌ خط مقدم جنگ بروم

البته‌ برایم فرقی نمیکند

کدام سوی جنگ ایستاده‌ باشم

میل به‌ شلیک گلوله‌ دارم

این مرض را از بچگی هایم داشته‌ام

یک زمانی آرزو می کردم

تمام گلوله‌های جهان مال من بود

و تمام تفنگ های جهان

و نشانه‌ میرفتم

تمام اهداف جهان را

برایم فرقی نمیکرد

دیگر خودی و غیر خودی حالیم نبود

تمامتان اهداف بالقوه‌ام میشدید

نمیدانم

شاید شعر را کنار میگذاشتم

و شلیک میکردم

گلوله‌های جهان را

به‌ سوی شقیقه‌هایتان

همیشه‌ این فکر احمقانه‌ ذهنم را درگیر میکند

اینکه‌ شعر یک جایی کم می آورد

یک جایی تمام میشود

مطمئنم آنجا که‌ شعر تمام میشود

جنگ آغاز میشود

همیشه‌ هم از خودم خجالت میکشم

میدانم

فقط آدمهای ترسو شعر میگویند

گاهی وقتها به‌ این فکر میکنم

اگر تمام شاعران زمین

یک روزی تصمیم بگیرند شعر را کنار بگذارند

و افسار جنگها را به‌ دست بگیرند

چه‌ میشد ؟

فکرش را بکن

دیگر خود به‌ خود جنگ ها تمام میشدند

همیشه‌ اطمینان داشته‌ام

شاعرها از ترسوها هم ترسوترند

شاید من نترسترینشانم

که‌ اگر یک روزی اسلحه‌ دستم می افتاد

البته‌ تمام اسلحه‌های جهان با تمام گلوله‌هایشان را

به‌ این غائله‌ پایان میدادم

و تمام جهان اهداف بالقوه‌ام میشدند

و شلیک میکردم

و پایان میدادم به‌ این جنگ لعنتی

به‌ شعر گفتن نیست

پایش بیافتد

از تمام صاحبان جنگ هم احمق ترم

 

  پیادە ، از انقلاب بە آزادی

 

شاید برای من هم اتفاق افتادی

آنروز را میگویم

تمام پنجره ها را بافتی در شالگردنم

وسرد بود

دستهایت را میگویم

با هم از کنار آن پنجاه تومانی بزرگ رد شدیم

و پیاده روهای انقلاب

جای سوزن انداختن نبود

مردها و زنها

همگی انقلاب را به آزادی

یا آزادی را به انقلاب طی می کردند

بورژواها با تاکسی دربست میرفتند

توده کارگران با اتوبوس

و آنهاکه عجله داشتند ، با موتور

ومن

وتو که دستهایت سرد بود

وعاشقت بودم

پیاده

انقلاب را برای آزادی طی کردیم .

برچسب ها

مطالب مشابه...

2 افکار در “دو شعراز کاوان نهایی ترجمەاز زبان کردی : فرشتە احمدی”

  1. م کیوان گفت:

    سبز باشید. م کیوان

  2. سها گفت:

    سلام
    چرا معتقدین فقط ترسوها شعر می گن آقای نهایی؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

تبلیغات

بایگانی

تبلیغات