تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

دو شعر از اشرف گیلانی

دو شعر از اشرف گیلانی

شعر اول

«من» در حرمسرای کسی گم شد، با برده های خسته ی رومی مرد

دلاک تشنه کیسه کشید آن وقت  خنجر کشید این «من» بومی مرد

«او» سنگ پای لنگ خودش را خورد، در زیر پاش، وهم علف رویید

دوشی گرفت روی سرش، تا در  حماااام های سرد عمومی مرد

 

چاقوی تیز بر بدنش لغزید،  یک جسم تکه تکه به گونی بود

تب کرده بود – داغ خودش را داشت- «او» زخم های سخت عفونی بود

«او» رخت های توی دلش را شست، دلشوره داشت دل به دلش لرزید

تا رودهای زنده دلش را زد  «او» بااااتلاق تشنه ی خونی بود

 

عادت نداشت مثل خودش باشد، بیرون دوید تا به درون آمد

در کوچه داشت ردّ خودش می گشت وقتی پرید حرف جنون آمد

سیلی که خورد، یاد خودش افتاد «او» زنده بود –زنده- نفس می زد

قلبی نبود تا بتپد، اما عادت که کرد تازه به خون آمد

 

دردش گرفت در قفسش زایید، از بچه های مرده تنفر داشت

از جسم تکه تکه بدش آمد از روح زخم خورده تنفر داشت

می خواست روی حرف خودش باشد در ارتفاع بود و به زیر افتاد

آن وقت سر به حادثه زیر انداخت از جان سر سپرده تنفر داشت

 

حماااام ها همیشه عمومی بود  «من» با صدای خسته صدا می زد

یک لایه داشت از بدش می رفت از راه دور تا به کجا می زد!

من در حرمسرای کسی بودم، غم ها هنوز دور و برم بودند

چاقوی تیز بر بدنم لغزید، با سنگ پاش، ردّ مرا می زد

 

شعر دوم

 

درفضایت درخت وجاذبه نیست، ازلبت مثل سیب می افتم

باز از جزر و مد دریاهات در فراز و نشیب می افتم

خواستم… نامت از دهان برود، در گشودم که آسمان برود

پرشدم من پر از صدا مثل، اتفاقی عجیب می افتم

 

تف به این زندگی مثل سگم، میدوم تا به استخوان برسم

میدوم، زوزه می کشم شاید، توی این کوچه ها به نان برسم

توی این کوچه ها یکی شده اند، نان و درد و خدا یکی شده اند

ناگهان آسمان زمین افتاد، من دویدم به نردبان برسم

 

جاذبه در فضا معلق شد، سیب من توی باغ خوابش برد

جای سیب از درخت کرم افتاد، قصه گفتم، کلاغ خوابش برد

گله آمد که سگ پریشان شد، گرگ خندید و یار چوپان شد

نیلبک در تنور من تا پخت؛ مثل یک نان داغ خوابش برد

 

میدوم زوزه می کشم اما، نان من در تنورت افتاده است

در تب جزر و مد دریاهات، ماهی من به تورت افتاده است

در فضایت درخت و جاذبه نیست، غیر دلشوره ی مکاشفه نیست

نه… مرا طی نکن که گم بشوی، این طرف ها عبورت افتاده است!!!

 

خوااااستم نامت از دهان برود، ناگهان تیره بخت می میرم

ناگهان مثل سیب می افتم، با سقوط از درخت می میرم

پر شدم من پر از صدا آیا، از خداییت «هیچ» کم می شد؟

تف به این زندگی لعنتی ام، کاینچنین سفت و سخت می میرم

 

مطالب مشابه...

6 افکار در “دو شعر از اشرف گیلانی”

  1. هر دو شعر اشرفی!
    (به سبک خاص شعرای اشرف گیلانی عزیز!)
    مرسی
    دومی رو بیشتر دوس داشتم

  2. سلام وعرض ارادت/ازآشنایی بیشترشما خرسندم/شعردوم فوق العاده بود… آری فوق العاده!

  3. بهراد یوسفی گفت:

    هر چقدرم شنا بلد باشی نمیتونی تو اینا غرق نشی

  4. nooshin گفت:

    اشرف عزیزم فوق العاده بود مانند تمامی شعرهایت…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات