رفتن به بالا
  • چهارشنبه - ۲۱ آبان ۱۳۹۳ - ۰۸:۱۱
  • کد خبر : ۳۹۳۴
  • چاپ خبر : دو شعر از نعمت مرادی

دو شعر از نعمت مرادی

 دو شعر از نعمت مرادی

 شعر اول:

دوستت دارم را
تقدیم به خودم می کنم
بخاطر تمام شب های بی سیگاری ام
شب های که از سقف اتاقم درد می چکد
وبا عنکبوت اتاقم تا خود صبح روی فلسفه شطرنج بازی می کنیم…
وبه لب های پنهان نیچه شک می کنیم
روی همین پنجره غمگین
همین شیشه بخار گرفته
با انگشتم زنی را می کشم
که دوستم ندارد رابلد است
دیوارها ی همین اتاق از صدایش تشنج می گیرند
من /دیوار /پنجره/عنکبوت
کلماتی افسرده هستیم
در دهان همین زن

شعر دوم:

روی مو هایت گریه می کنم
روبه افتاب چشمانم را می بندم
وبه گنجشکانی که می خواهندبیدارت کنند
سلام هم نمی کنم
رنگ چهر ه ات چقدر پریده عزیزم
چقدر صندلی ها خالی اند
فقط من وگنجشک ها موهایت را تشیع می کنیم
باد خاک را به هوا می برد /وتوی صورتم می ریزد
کنار جنازه ات دراز می کشم
تا تنهایی ات را فراموش کنی…
شبیه همه خوابیدن ها
زمانی بازو هایم /اشیانه کوچکی بود
برای گریه کردن ها/نخندیدن ها
وگناه نکرد ه ات در صبح گند م زار
عزیزم جنازه ات که پوست بیندازد
مردم روستا هم
کمی ارامتر خواهند شد

 دو شعر از نعمت مرادی

 شعر اول:

دوستت دارم را
تقدیم به خودم می کنم
بخاطر تمام شب های بی سیگاری ام
شب های که از سقف اتاقم درد می چکد
وبا عنکبوت اتاقم تا خود صبح روی فلسفه شطرنج بازی می کنیم…
وبه لب های پنهان نیچه شک می کنیم
روی همین پنجره غمگین
همین شیشه بخار گرفته
با انگشتم زنی را می کشم
که دوستم ندارد رابلد است
دیوارها ی همین اتاق از صدایش تشنج می گیرند
من /دیوار /پنجره/عنکبوت
کلماتی افسرده هستیم
در دهان همین زن

شعر دوم:

روی مو هایت گریه می کنم
روبه افتاب چشمانم را می بندم
وبه گنجشکانی که می خواهندبیدارت کنند
سلام هم نمی کنم
رنگ چهر ه ات چقدر پریده عزیزم
چقدر صندلی ها خالی اند
فقط من وگنجشک ها موهایت را تشیع می کنیم
باد خاک را به هوا می برد /وتوی صورتم می ریزد
کنار جنازه ات دراز می کشم
تا تنهایی ات را فراموش کنی…
شبیه همه خوابیدن ها
زمانی بازو هایم /اشیانه کوچکی بود
برای گریه کردن ها/نخندیدن ها
وگناه نکرد ه ات در صبح گند م زار
عزیزم جنازه ات که پوست بیندازد
مردم روستا هم
کمی ارامتر خواهند شد

اخبار مرتبط


ارسال دیدگاه


یک دیدگاه برای “دو شعر از نعمت مرادی”

  • فتی معطوفی(م کیوان) says:

    بااحترامی خاص-برای صراحت این شعر، بخصوص شعر اول ان..، عمیقا ان رادوست داشته وباان رابطه ای نزدیک یافتم! این “صراحت ها”دوست داشتن خودباارزش انسان(هرکسی خودرانیز..)، ودراعلام نظرصریح ان زن و..بودند. زیبایی دیگرشعراول هم نشینی قلم ونوشته ها(درشبهای..)با نیچه بود. زیرا، به کار وزن سنگینی می داد. درحالی که این دو کارمتفاوت””وبقول صریح نیما..”طبیعی بیرون اورده شده بودند. لیکن، من شعر اول را، برای بیان بی واسط ومحکم ان.. پسندیدم. سبز باشید. م کیوان