تبلیغات

کتاب روز


«احمد بیرانوند/نشر وزگار»


چاپ دوم کتاب شرح حاشیه با ویراست جدید در بازار نشر «شرح حاشیه» که از نقطه نظری جدیدتر، می توان آن را شرح مهم ترین جریان های شعری معاصر بعد از نیما تلقی کرد، کتابی است در خور تامل و تعمق، اثر شاعر و محقق جوان،احمد بیرانوند. اگر چه کتاب از دید مولف در ساختاری متشکل از شش فصل ارائه شده است(بررسی انواع نقد بعد از نیما،بررسی شعر نیما،شعر هوشنگ ایرانی، شعر موج نو ، شعر حجم وشعر گفتار)، اما به طور کلی می توان آن را پژوهشی موفق در سه حیطه ی نقد نظریه ها، اشعار و بیان و تحلیل مورد توجه قرار داد. بررسی مباحث نقد و تمرکز در سیر حرکت و پویایی آن در قلمرو ادبیات پسانیمایی بخشی از کتاب است که نشانگر توجه و تدقیق مولف در باب اصول و انواع نقد این دوره است که لازم و بایسته و به جا می نماید. بخش دوم بررسی اصلی ترین نظریه ها، مانیفست ها و تا حدودی نگرش های جریان های شعری اخیر و نظریات مختلف در باب آن هاست. در این بخش نیز مولف سعی کرده است بر اساس بیانیه ها نقل قول ها ی مستقیم و غیر مستقیم، مصاحبه ها و به طور کلی داده های مستقیم نظریه پردازی های هر جریان، به درک مستقیم و بلا واسطه ای دست یابد و تا حد امکان آن را دست نخورده و مونتاژ نشده ، به خواننده معرفی کند تا در نهایت بتواند در بخش سوم به بررسی تحلیل و نقد اشعار برجسته ی نمایندگان هر جریان شعری بپردازد.
آرشیو معرفی کتاب

شعری از شیرکو بیکس ترجمه ی دلاور رحیمی

شعری از : شیرکو بی‏کس

ترجمه: دلاور رحیمی

.

شیرکو بیکس در ۲/۵/۱۹۴۰  میلادی در شهر سلیمانیه عراق به دنیا آمد. پدرش فائق بیکس از شاعران بنام روزگار خود بود.

در ۱۹۶۸ اولین مجموعه شعر شیرکو بنام مهتاب شعر منتشر شد و از آن زمان تا کنون چندین مجموعه شعر، دو نمایشنامه منظوم چندین ترجمه از او به چاپ رسیده است .

از جمله دفترهای شعر این شاعر می‌توان از دو سرو کوهی، عقاب، رود، سپیده دم، آفات، کرکس، عطشم را شعله فرو می‌نشاند، دره پروانه‌ها، صلیب، مار و روز شمار یک شاعر، سایه و آزادی، این واژه بی‌آبرو نام برد که به زبان‌های فرانسوی، ایتالیایی، سوئدی، عربی و فارسی و غیره ترجمه و چاپ شده اند. از سوی انجمن قلم سوئد برنده جایزه ی  «Tucholsky» شد. این شعر ترجمه ی بخشی از کتاب«اسپی ز گُلبرگ آلاله» می باشد،که تا دوباره کودک نشود
هیچگاه‌ بزرگی خدا را نخواهد دید و
تا ساده‌ ساده‌ نشود
در هیبت حقیقت
غوط آخرین کتاب شعر نامبرده است.

 

اسپی ز گُلبرک آلاله

اَبر بسی ز ما بهتر

کوه را می‏ شناید وُ

کوه نیز بسی ز اَبر بهتر

دره و مه دامن خود را؟

 

باشد ابر زبان به سخن نَگُشاید

کافی‏ست

یکی قطره ز او به سخن درآید!

بگذار کوه نیز خاموش بماند

کافی‏ست

یکی بوته ز او به سخن در آید!

 

روایتِ حکایتِ رودخانه‏ ها را

ز کنارها بپرس

تو ز کلوخ و جوی وَ

ز شن و ماسه‌

ز گرد و غوبار  ‌

ز خار و خاشاک آبکند وُ

ز لجَنزار بپرس

آنان سرگذشتِ تمامِ

عشقِ آب وُ

صدای موج های

دیوانه و شیدایش را در می یابند وُ

آنان میدانند اندوه ز کجا

شروع به نالیدن وُ

باریدن کرد وُ

در کجا خُشکسالی وُ

مرگ زمین

به افسانه وُ

به شعر ما پیوستن!

همه ی ما و باهم

به زغال درآمدیم.

تو از زغال بپرس

گُل چطور کشته شد وُ

آب چطور خفه شد و

رنگ چگونه سوخت و

در غُربت

برف چگونه مرد؟!


بگذار اقیانوس زبان به سخن نگشاید

نم موجی را بس است

تا در پسین یکی هجرتی

تبسم کنان به سخن آید!

 

تو داستانِ حقیقیِ

درخت را از شاخه وُ

 برگهایش بپرس!

 

بگذار کوه سخت و بلند زبان به سخن نگشاید

یکی گردنه ی ز او بس است

به سخن درآید!

 

تو ماجرای تقویم بیوه زن وُ

ناله و زاریِ

شب‏های تنهای پاییز

ز ایاز … بشنو!

اگر بخواهی هم از غریبیِ

فصل‏های فراق و

جداییِ دیدن ز چشم

تبسم ز لب

خوب دریابی

گوش به رنگ پراکنده ی

برگ‏ریزانش بسپار!

ببوی بی بویش را وُ

دستی به هوای زخم دیده‏ی

صدایش بکش!

  

اگر پرسشی هم داشتی

ز گرگ و میشِ بدبختِ

غروب‏های سیاه پوشِ او بپرس!

 

نیام ز همه بهتر

تیغ را می‏شناسد!

اسپ از همه بیشتر

سوار را می ‏شناسد.

بگذار سوار زبان به سخن نگشاید

همین را بس است

یکی رکابی به سخن درآید.

 

بگذار تیغ خاموش باشد

کافی‏ست زخمی به سخن درآید!

تو ز آشیانه بپرس معنی کوچِ پرنده را

و سختی پروازِ راه دور بسوی باد

در آسمانی غریب.

 

به جای تن و منقار بوتیماری

یکی پری ز بال‏هایش بس است

تا سرگذشتِ سفرِ سراب وُ

آنسوی سراب و تردید را

بازسراید.

 

به جای خود ماه

شاید

هاله بسی روان‏تر

قصیده‏ی مهتاب را

برایت از بر بخواند.

 

خیابان‏ها هم ز رودخانه‏ها

بسی بیشتر شهر را می‏شناسند

پنجره‏های عمارت و ساختمان‏ها هم

ز خیابان‏ها بسی بیشتر

تیزبین‏تر و راه یابتر وُ

آنهایند که در پشت بام خانه‏ها

تا آنسوی کوچه‏ ها

رازِ بیشتری را می‏ بینند !

 

تو برای اینکه ز رازِ خانه و

حصار اتاق را دریابی

با در و پنجره هم سخن شو !

تو برای اینکه “کلیت” را دریابی

با پله‌ها و درخت حیاط و 

با طناب و ستل و بشکه‌ و

جارو و کهنه‌های گوشه‌های مرطوب و تاریک

همسخن شو !

 

با چین و چروک‏ های پرده‌ و

 ده‌ستگیره‌ صندلی و

روپوش بالش و تشک و لیوان و فنجان و

گل روی میز و شمعدان و شمع

همسخن شو.

 

بگذار معلم زبان به‌ سخن نگشاید

تو با نیمکت کلاس سخن بگوی

از گچ و تخته‌ سیاه‌ و

از واژه‌ای کز کرده‌

و از جمله‌ای ترسیده‌ بپرس.

از نقشه‌ رو دیوار بپرس و

از میخ و لامپ

از چارچوب نگارها و

از صفحه‏ی سفید و

از مدادِ تراشیده نشده و

از رنگِ باقی مانده بپرس و

گوش به خاموشی بسپار.

 

تو شاعری

برای نوشتن جنگل

 تو تنها یکی جوانه‌ و

 یک شاخه‌ گیاه زیبایت بس است!

 تو شاعری

برای خواندنِ اقیانوسی

قطره ای‌ آب او را بس است!!

 

 تو شاعری

 برای قصیده‌ای بلند

 یک تبسم عاشقانه‌ی یار بس است!!

 برای تابلوای جاودانه

 بسیار بزرگ هم

 تنها نگار کوچکِ روی بال یک پروانه‌ات را

 بس است!

 در شعر

تا دوباره کودک نشود
هیچگاه‌ بزرگی خدا را نخواهد دید و
تا ساده‌ ساده‌ نشود
در هیبت حقیقت
غوطهور نمیشود!!
تو شاعری
تا نادیدهها‌ را در جمله‌ نیاری
سخنهایت هم نابینایند!.
تا ناپیدا را به‌ رؤیایی همیشه‌ای در نیاوری و
آزار را به‌ سؤال
نه‌ عشق به‌ درون دلت راه‌ مییابد
و نه‌ شعرت شود عاشق و دلدار!
سرآغاز بود
ما گوش به‌ مویه‌های‌
برگ نسپاردیم
به‌ هیمن خاطر بازتابِ نالههای
باغ را درک نکردیم.
سرآغاز بود
ما گوش به‌ هق هق سنگریزه‌ نسپاردیم
به‌ همین خاطر در آخر
آه و ناله‌ و فریادهای کوه را درک نکردیم.
تو شاعری
به‌سوی کرم بازگرد
از کرم شروع کن و تأمل کن هنگامی شاعر بسی بزرگ است

تا دوباره کودک نشود

هیچگاه‌ بزرگی خدا را نخواهد دید و

تا ساده‌ ساده‌ نشود

در شکوه حقیقت

غوطه‏ ور نمی‏ شود!!

 

تو شاعری

 تا نادیده‏ها‌ را در جمله‌ نیاری

سخن‏هایت هم نابینایند!.

تا ناپیدا را به‌ رؤیایی همیشه‌ای در نیاوری و

آزار را به‌ سؤال

نه‌ عشق به‌ درون دلت راه‌ می‏یابد

و نه‌ شعرت شود عاشق و دلدار!

سرآغاز بود

 ما گوش به‌ مویه‌های‌

برگ نسپاردیم

به‌ هیمن خاطر بازتابِ ناله ‏های

 باغ را درک نکردیم.

سرآغاز بود

 ما گوش به‌ هق هق سنگریزه‌ نسپاردیم

به‌ همین خاطر در آخر

آه و ناله‌ و فریادهای کوه را درک نکردیم.

تو شاعری

 

 به‌سوی کِرم بازگرد

از کِرم شروع کن و تأمل کن

 تا که‌ فردا مار را بهتر بشناسی!

 

تو شاعری

 به‌سوی گیاهی کوچک بازگرد

و تأمل کن

تا که‌ فردا بهتر

جهانِ بیشه‌ را بشناسی.

 

تو شاعری

چیزهای خرد و ریز

چیزهای نادیده را

به‌ سخن وادار

به‌ پانویس ‏ها

چیزهای فراموش شده‌ بازگرد

 ظلمی  فراوان خواهی یافت!

به‌ سوی پانویس بازگردد

که‌ در میان آن ها

متن‏های تازه‌ نادیده ‏شده

خواهی یافت!‌

….

تا دوباره کودک نشود
هیچگاه‌ بزرگی خدا را نخواهد دید و
تا ساده‌ ساده‌ نشود
در هیبت حقیقت
غوطه ور نمی شود!!
تو شاعری
تا نادیدهها‌ را در جمله‌ نیاری
سخنهایت هم نابینایند!.
تا ناپیدا را به‌ رؤیایی همیشه‌ای در نیاوری و
آزار را به‌ سؤال
نه‌ عشق به‌ درون دلت راه‌ مییابد
و نه‌ شعرت شود عاشق و دلدار!!
سرآغاز بود
ما گوش به‌ مویه‌های‌
برگ نسپاردیم
به‌ هیمن خاطر بازتابِ نالههای
باغ را درک نکردیم.
سرآغاز بود
ما گوش به‌ هق هق سنگریزه‌ نسپاردیم
به‌ همین خاطر در آخر
آه و ناله‌ و فریادهای کوه را درک نکردیم.
تو شاعری
به‌سوی کرم بازگرد
از کرم شروع کن و تأمل کن تا دوباره کودک نشود
هیچگاه‌ بزرگی خدا را نخواهد دید و
تا ساده‌ ساده‌ نشود
در هیبت حقیقت
غوطهور نمیشود!!
تو شاعری
تا نادیدهها‌ را در جمله‌ نیاری
سخنهایت هم نابینایند!.
تا ناپیدا را به‌ رؤیایی همیشه‌ای در نیاوری و
آزار را به‌ سؤال
نه‌ عشق به‌ درون دلت راه‌ مییابد
و نه‌ شعرت شود عاشق و دلدار!!
سرآغاز بود
ما گوش به‌ مویه‌های‌
برگ نسپاردیم
به‌ هیمن خاطر بازتابِ نالههای
باغ را درک نکردیم.
سرآغاز بود
ما گوش به‌ هق هق سنگریزه‌ نسپاردیم
به‌ همین خاطر در آخر
آه و ناله‌ و فریادهای کوه را درک نکردیم.
تو شاعری
به‌سوی کرم بازگرد
از کرم شروع کن و تأمل کن هیچگاه‌ بزرگی خدا را نخواهد دید و
تا ساده‌ ساده‌ نشود
در هیبت حقیقت
غوطهور نمیشود!!
تو شاعری
تا نادیدهها‌ را در جمله‌ نیاری
سخنهایت هم نابینایند!.
تا ناپیدا را به‌ رؤیایی همیشه‌ای در نیاوری و
آزار را به‌ سؤال
نه‌ عشق به‌ درون دلت راه‌ مییابد
و نه‌ شعرت شود عاشق و دلدار!!
سرآغاز بود
ما گوش به‌ مویه‌های‌
برگ نسپاردیم
به‌ هیمن خاطر بازتابِ نالههای
باغ را درک نکردیم.
سرآغاز بود
ما گوش به‌ هق هق سنگریزه‌ نسپاردیم
به‌ همین خاطر در آخر
آه و ناله‌ و فریادهای کوه را درک نکردیم.
تو شاعری
به‌سوی کرم بازگرد
از کرم شروع کن و تأمل کن
تا که‌ فردا مار را بهتر بشناسی!

مطالب مشابه...

3 افکار در “شعری از شیرکو بیکس ترجمه ی دلاور رحیمی”

  1. سلام برای ئازیزو خوشه ویست ماندو نه بی
    وبه که ی جنابتانم لینک داوه
    ئه گه ر بوتان ده کری وبه ک ئیمه یچ به ناو «مشاهیر کُرد»لینک بده ن
    ضمنابازدید کننده با کلیک روی یکی دوتا یا بیشتر از مشاهیر کرد در وبلاگم
    به وبلاگ شما راهنمایی می شود

  2. علي كرمي گفت:

    درود
    زیبا و تامل برانگیز بود … استفاده کردم .
    منتظرتم .

  3. سلام
    جهت معرفی وبلاگ خواستار تبادل لینک با شما هستیم ما را باعنوان امداد رایانه روانسر به آدرس ravansarit.LXB.ir لینک نمایید.
    با تشکر

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

تبلیغات

بایگانی‌ها

تبلیغات