تبلیغات

کتاب روز


«احمد بیرانوند/نشر وزگار»


چاپ دوم کتاب شرح حاشیه با ویراست جدید در بازار نشر «شرح حاشیه» که از نقطه نظری جدیدتر، می توان آن را شرح مهم ترین جریان های شعری معاصر بعد از نیما تلقی کرد، کتابی است در خور تامل و تعمق، اثر شاعر و محقق جوان،احمد بیرانوند. اگر چه کتاب از دید مولف در ساختاری متشکل از شش فصل ارائه شده است(بررسی انواع نقد بعد از نیما،بررسی شعر نیما،شعر هوشنگ ایرانی، شعر موج نو ، شعر حجم وشعر گفتار)، اما به طور کلی می توان آن را پژوهشی موفق در سه حیطه ی نقد نظریه ها، اشعار و بیان و تحلیل مورد توجه قرار داد. بررسی مباحث نقد و تمرکز در سیر حرکت و پویایی آن در قلمرو ادبیات پسانیمایی بخشی از کتاب است که نشانگر توجه و تدقیق مولف در باب اصول و انواع نقد این دوره است که لازم و بایسته و به جا می نماید. بخش دوم بررسی اصلی ترین نظریه ها، مانیفست ها و تا حدودی نگرش های جریان های شعری اخیر و نظریات مختلف در باب آن هاست. در این بخش نیز مولف سعی کرده است بر اساس بیانیه ها نقل قول ها ی مستقیم و غیر مستقیم، مصاحبه ها و به طور کلی داده های مستقیم نظریه پردازی های هر جریان، به درک مستقیم و بلا واسطه ای دست یابد و تا حد امکان آن را دست نخورده و مونتاژ نشده ، به خواننده معرفی کند تا در نهایت بتواند در بخش سوم به بررسی تحلیل و نقد اشعار برجسته ی نمایندگان هر جریان شعری بپردازد.
آرشیو معرفی کتاب

شعری از نیچه / ترجمه از آلمانی به فارسی: ابوذر کردی

1234567
شعری از نیچه
ترجمه از آلمانی به فارسی : ابوذر کردی
اشاره :
فریدرش ویلهم نیچه ( Friedrich Wilhelm Nietzsche ) متولد ۱۵ اکتبر ۱۸۴۴ و متوفی ۲۵ آگوست ۱۹۰۰ ، شاعر ، فیلسوف ، مترجم و استاد زبان های لاتین و یونانی کلاسیک ( آتیک ) در کشور آلمان بوده است .
نیچه در ایران آنسان معروف است که می توان به چند کلمه ی بالا در مورد وی بسنده نمود . اما در ذیل سراغ یکی از شعرهای نیچه خواهیم رفت .
نیچه در پاییز ۱۸۸۸ ، با نام مستعار دیونیزوس ( Dionysos ) نه قطعه شعر سرود . شش قطعه ی اول این مجموعه در سال ۱۸۹۱ و با ویرایش جدید کتاب ” چنین گفت زرتشت” (Also sprach Zarathustra ) منتشر شدند . سه شعر بقیه نیز در ویرایش های بعدی همین کتاب به طبع درآمدند .
بعدها این نه شعر به عنوان یک مجموعه تحت نام ” سرودهای دیونیزوس ” (Dionysos-Dithyramben ) در آلمان به چاپ رسیدند .
در ژانویه ی ۱۸۸۹ نیچه هنگامی که آثار جنون در وی پدیدار شده بود ، تصمیم گرفت نسخه ی پیش نویس این اشعار را به شاعر مکتب پارناس در فرانسه یعنی کاتول مِندِس ( Catulle Mendés ) تقدیم نماید . نیچه علاقه زیادی به این شاعر و نمایشنامه نویس فرانسوی داشت و برای او احترامی بسیار زیاد قائل بود ، چنان که در یکی از نوشته هایش ، مندس را چنین خطاب می کند :
des grössten und ersten Satyr, der heute lebt—und nicht nur heute.
والاترین و نخستین ساتیر ، که امروز زندگی می کند – و نه تنها امروز .
در ذیل یکی از این نه شعر را از آلمانی به فارسی ترجمه می کنیم :

Das Feuerzeichen
Hier, wo zwischen Meeren die Insel wuchs,
ein Opferstein jäh hinaufgethürmt,
hier zündet sich unter schwarzem Himmel
Zarathustra seine Höhenfeuer an,
Feuerzeichen für verschlagne Schiffer,
Fragezeichen für Solche, die Antwort haben ….
Diese Flamme mit weissgrauem Bauche
— in kalte Fernen züngelt ihre Gier,
nach immer reineren Höhn biegt sie den Hals—
eine Schlange gerad aufgerichtet vor Ungeduld:
dieses Zeichen stellte ich vor mich hin.
Meine Seele selber ist diese Flamme,
unersättlich nach neuen Fernen
lodert aufwärts, aufwärts ihre stille Gluth.
Was floh Zarathustra vor Thier und Menschen?
Was entlief er jäh allem festen Lande?
Sechs Einsamkeiten kennt er schon—,
aber das Meer selbst war nicht genug ihm einsam,
die Insel liess ihn steigen, auf dem Berg wurde er zur Flamme,
nach einer siebenten Einsamkeit
wirft er suchend jetzt die Angel über sein Haupt.
Verschlagne Schiffer! Trümmer alter Sterne!
Ihr Meere der Zukunft! Unausgeforschte Himmel!
nach allem Einsamen werfe ich jetzt die Angel:
gebt Antwort auf die Ungeduld der Flamme,
fangt mir, dem Fischer auf hohen Bergen,
meine siebente letzte Einsamkeit

! ——
نشانه ی آتش
اینجا ، جایی که وسط دریاها جزیره ای می روید
و سنگ های قربانگاه به ناگاه بر روی هم تلمبار می شوند ،
و زرتشت زیر آسمان کبود
کوهه ی آتش خویش را برمی افروزد
نشانه ی آتش برای راهبرانی که گمراه شدند
علامت سؤال برای آنان که جواب را یافتند …

این شعله با نهیب های روشن و تیره ی خویش
در فراسوی سرما با گدازه هایی که زبانه می کشند ،
به سوی معصومانه ترین بلندای همیشگی
که با گردن خویش تاب خورده است
ماری غاشیه که از ناشکیبی خیز بر می دارد :
این نشانه ای است که برای خویش یافتم .

روح من این شعله است ،
که از دوردست های بکر سیر نمی شود ،
و بالا می گیرد ، بالای بالا به سمت اشتیاق خاموش خویش .
چرا زرتشت از جانوران و انسان ها فرار می کند ؟
چرا با شتاب می گریزد از همه ی سرزمین های آباد ؟
او شش گونه تنهایی را به خوبی می شناسد
اما دریا ، تنهایی اش برای او کافی نیست
جزیره می گذارد تا به خروش آید ،
بر روی خشکی باشد یا بر روی شعله
به سمت تنهایی هفتم
او در جست و جو است اکنون
با قلابی بر دوش خویش .

ای راهبران گمراه ! زخم خورده از ستارگان قدیمی !
شما دریاهای آینده اید ! آسمان ناپیمودنی !
اکنون من میان بندبند تنهایی خویش
قلاب خویش را خواهم افکند :
تا پاسخی به ناشکیبی شعله می بخشد ،
ماهیگیر از همه ی بلندی ها
مرا صید می کند ،
هفتمین تنهایی مختوم من ! —

برچسب ها

مطالب مشابه...

يك ديدگاه “شعری از نیچه / ترجمه از آلمانی به فارسی: ابوذر کردی”

  1. م کیوان گفت:

    ای راهبران گمراه ! زخم خورده از ستارگان قدیمی !
    شما دریاهای آینده اید.
    _________
    _گزیده ای ازترجمه بالا برای اعلام قشنگی برخی تقدیم شد.
    _گزیده هایی ازاین شهربسیار زیباست.هرچند که دردوران ما، وحتی کنون، نیچه محل گفتگوهای بیشماری بود. امابستراین شعرقشنگ است!
    پیروزباشید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

تبلیغات

بایگانی

تبلیغات