تبلیغات

کتاب روز


«جنگل آدم‌ها»


«جنگل آدم‌ها» و «شرح حاشیه» در نمایشگاه کتاب احمد بیرانوند از عرضه دو کتاب در نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران توسط نشر روزگار خبر داد. به گزارش خبرنگار ادبیات و کتاب ایسنا، به گفته او، مجموعه داستان «جنگل آدم‌ها» یکی از این کتاب‌هاست. این کتاب حاصل تلاش جمعی از نویسندگان است که به صورت کارگاهی، در داستان‌هایشان اقدام به خلق دنیای حیوانات با گرایش‌های انسانی کرده‌اند. در این فضای به ظاهر تمثیلی حیوانات با بهره‌گیری از مظاهر تمدن در آثار حضور دارند. آن‌ها به دنبال تلاش‌های مدنی و شکل دادن به جامعه از هم گسیخته خود هستند. او افزود: نویسندگان این کارگاه با تدریس من به مدت چند سال است در موضوعات مختلف به پروژه‌های خلاقه می‌پردازند. همچنین چاپ دوم کتاب «شرح حاشیه» با ویرایش جدید و اصلاحات و اضافات وارد بازار نشر خواهد شد. این کتاب به تحلیل جریان‌های شعری پس از نیما می‌پردازد و نقد بعد از نیما را هم مورد بررسی قرار می‌دهد. شعر هوشنگ ایرانی، موج نو، شعر حجم و شعر گفتار از فصل‌های محوری این کتاب هستند.
آرشیو معرفی کتاب

شعری از نیچه / ترجمه از آلمانی به فارسی: ابوذر کردی

1234567
شعری از نیچه
ترجمه از آلمانی به فارسی : ابوذر کردی
اشاره :
فریدرش ویلهم نیچه ( Friedrich Wilhelm Nietzsche ) متولد ۱۵ اکتبر ۱۸۴۴ و متوفی ۲۵ آگوست ۱۹۰۰ ، شاعر ، فیلسوف ، مترجم و استاد زبان های لاتین و یونانی کلاسیک ( آتیک ) در کشور آلمان بوده است .
نیچه در ایران آنسان معروف است که می توان به چند کلمه ی بالا در مورد وی بسنده نمود . اما در ذیل سراغ یکی از شعرهای نیچه خواهیم رفت .
نیچه در پاییز ۱۸۸۸ ، با نام مستعار دیونیزوس ( Dionysos ) نه قطعه شعر سرود . شش قطعه ی اول این مجموعه در سال ۱۸۹۱ و با ویرایش جدید کتاب ” چنین گفت زرتشت” (Also sprach Zarathustra ) منتشر شدند . سه شعر بقیه نیز در ویرایش های بعدی همین کتاب به طبع درآمدند .
بعدها این نه شعر به عنوان یک مجموعه تحت نام ” سرودهای دیونیزوس ” (Dionysos-Dithyramben ) در آلمان به چاپ رسیدند .
در ژانویه ی ۱۸۸۹ نیچه هنگامی که آثار جنون در وی پدیدار شده بود ، تصمیم گرفت نسخه ی پیش نویس این اشعار را به شاعر مکتب پارناس در فرانسه یعنی کاتول مِندِس ( Catulle Mendés ) تقدیم نماید . نیچه علاقه زیادی به این شاعر و نمایشنامه نویس فرانسوی داشت و برای او احترامی بسیار زیاد قائل بود ، چنان که در یکی از نوشته هایش ، مندس را چنین خطاب می کند :
des grössten und ersten Satyr, der heute lebt—und nicht nur heute.
والاترین و نخستین ساتیر ، که امروز زندگی می کند – و نه تنها امروز .
در ذیل یکی از این نه شعر را از آلمانی به فارسی ترجمه می کنیم :

Das Feuerzeichen
Hier, wo zwischen Meeren die Insel wuchs,
ein Opferstein jäh hinaufgethürmt,
hier zündet sich unter schwarzem Himmel
Zarathustra seine Höhenfeuer an,
Feuerzeichen für verschlagne Schiffer,
Fragezeichen für Solche, die Antwort haben ….
Diese Flamme mit weissgrauem Bauche
— in kalte Fernen züngelt ihre Gier,
nach immer reineren Höhn biegt sie den Hals—
eine Schlange gerad aufgerichtet vor Ungeduld:
dieses Zeichen stellte ich vor mich hin.
Meine Seele selber ist diese Flamme,
unersättlich nach neuen Fernen
lodert aufwärts, aufwärts ihre stille Gluth.
Was floh Zarathustra vor Thier und Menschen?
Was entlief er jäh allem festen Lande?
Sechs Einsamkeiten kennt er schon—,
aber das Meer selbst war nicht genug ihm einsam,
die Insel liess ihn steigen, auf dem Berg wurde er zur Flamme,
nach einer siebenten Einsamkeit
wirft er suchend jetzt die Angel über sein Haupt.
Verschlagne Schiffer! Trümmer alter Sterne!
Ihr Meere der Zukunft! Unausgeforschte Himmel!
nach allem Einsamen werfe ich jetzt die Angel:
gebt Antwort auf die Ungeduld der Flamme,
fangt mir, dem Fischer auf hohen Bergen,
meine siebente letzte Einsamkeit

! ——
نشانه ی آتش
اینجا ، جایی که وسط دریاها جزیره ای می روید
و سنگ های قربانگاه به ناگاه بر روی هم تلمبار می شوند ،
و زرتشت زیر آسمان کبود
کوهه ی آتش خویش را برمی افروزد
نشانه ی آتش برای راهبرانی که گمراه شدند
علامت سؤال برای آنان که جواب را یافتند …

این شعله با نهیب های روشن و تیره ی خویش
در فراسوی سرما با گدازه هایی که زبانه می کشند ،
به سوی معصومانه ترین بلندای همیشگی
که با گردن خویش تاب خورده است
ماری غاشیه که از ناشکیبی خیز بر می دارد :
این نشانه ای است که برای خویش یافتم .

روح من این شعله است ،
که از دوردست های بکر سیر نمی شود ،
و بالا می گیرد ، بالای بالا به سمت اشتیاق خاموش خویش .
چرا زرتشت از جانوران و انسان ها فرار می کند ؟
چرا با شتاب می گریزد از همه ی سرزمین های آباد ؟
او شش گونه تنهایی را به خوبی می شناسد
اما دریا ، تنهایی اش برای او کافی نیست
جزیره می گذارد تا به خروش آید ،
بر روی خشکی باشد یا بر روی شعله
به سمت تنهایی هفتم
او در جست و جو است اکنون
با قلابی بر دوش خویش .

ای راهبران گمراه ! زخم خورده از ستارگان قدیمی !
شما دریاهای آینده اید ! آسمان ناپیمودنی !
اکنون من میان بندبند تنهایی خویش
قلاب خویش را خواهم افکند :
تا پاسخی به ناشکیبی شعله می بخشد ،
ماهیگیر از همه ی بلندی ها
مرا صید می کند ،
هفتمین تنهایی مختوم من ! —

برچسب ها

مطالب مشابه...

يك ديدگاه “شعری از نیچه / ترجمه از آلمانی به فارسی: ابوذر کردی”

  1. م کیوان گفت:

    ای راهبران گمراه ! زخم خورده از ستارگان قدیمی !
    شما دریاهای آینده اید.
    _________
    _گزیده ای ازترجمه بالا برای اعلام قشنگی برخی تقدیم شد.
    _گزیده هایی ازاین شهربسیار زیباست.هرچند که دردوران ما، وحتی کنون، نیچه محل گفتگوهای بیشماری بود. امابستراین شعرقشنگ است!
    پیروزباشید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آرشیو سایت

بایگانی

تبلیغات