ادبیات داستانی
کد خبر : 608
چهارشنبه - 18 مرداد 1391 - 09:03

مقدمه ای بر آوانگاردیسم در داستان و یک داستان کوتاه

محمد رضا سالاری

 در دست انتشار:

رمان :”بحر خزر اجازه شرفیابی می خواهد “، انتشارات ققنوس(هیلا)

به قول یکی از منتقدین سینما که گفته بود جوانی اش را در تاریکی سینماها هدر داده تا یک یا دو فیلم خوب و یا حتی سکانس خوب دیده باشد .

حال حکایت ما ادبیات چی ها هم همین است.همه روزه در مجلات و روزنامه ها و سایت های ادبی و اجتماعی و درد دل دوستان و …. به دنبال خواندن متنی هستیم که از آن لذت ببریم.باز خوب است که در سفیدی صفحه به دنبال تصاویر ناب می گردیم.و این بزرگترین تفاوت ما با سینما است.

کار بر روی داستان در سایت آوانگارد ها سخت است.آوانگاردها شاعر هستند.شاعران هم مخاطبینی بسیار سخت گیر در زمینه داستان هستند.اصولا مرز شعر و داستان و آوانگارد بودن کجاست.آیا ما باید سوژه های داستانی خود را دستمایه آوانگارد بودن قرار دهیم و یا اینکه سوژه خود انتخاب می کند که در چه قالب هنری بیان شود.به زعم بزرگان از روی متن می شود به آوانگارد بودن نویسنده پی برد.

به هر رو قصد من در این صفحه و مجال این است به مرور بر روی داستانهایی کار کنم که خود از خواندنشان لذت برده ام.و گواه این مساله داستان کوتاه زیر است:

داستان کوتاه:

محمد گرامیان نیک

رد قرمز رنگ

سرعت ام را کم کردم لحظه ایی ایستادم و به آرامی از کنارش گذشتم، تازه ماشین به اش زده بود، خونش تازه و سرخ بود و ازش بخار بلند می شد، تقریبا تمام دل و روده حیوان بیرون ریخته بود، خونش درست وسط آسفالت روی خط ممتد سفید رنگ اش به دو طرف حرکت کرده بود، انگار فرق زمین شکافته و خون بیرون زده باشد.

دم دمای غروب بود که بر می گشتم به نزدیکی همان محل صبح رسیدم، توقف کردم، مه رقیقی فضا را پر کرده بود، چشم انداختم، نگاه کردم، چیزی ندیدم، جز رد قرمز رنگ چرخ ماشین ها بر آسفالت.