شعری از مه آ محقق
اقیانوسیه
یاد میکند هندوهایی که وارثِ
سقفِ بی آسمان وُ زمین میله میلهاند
پسر پنگوئنها را برای چرا به آب میبرد
تکهای از سقف خانه را کنده به آب میبرد
قدری از خاک میله را غبارروبی کرده به آب میدهد
و به یاد هندوهای وطنی به آب میزند
اقیانوس
فضا را اقیانوسی میکند
پنگوئنهای جنتلمن را
و پسری را که به آب زده
به فاصلهی چند اقیانوس ششهایت را تازه میکنی
به سنگینی چند نهنگ دلت را تنگ
یاد وطن که میکنی هق هق هق
برای آسمان گمشده است وُ
زمینی که با میله میله خانه شده
پسر !
برای هندوها
از نهنگها بگو
از سواحل اقیانوسی
که چشمها را اقیانوسی میکند
یک پاسخ
دوستش داشتم داشتم. این که اسطوره نهنگ و مرگ خود خواسته اش که این روزها دستمالی شده و مستعمل است با فاصله گذاری تنها به غمی حزن آلود اشاره دارد، خوش در آمده و به مذاق من هم خوش نشست.